Shiva Faber

Grootvader, de vloedgolf en het vuur

2010-09-22T02:33:00.000-07:00

Een oud Japans volksverhaal over een tsunami.
Op een eiland in het mooie land Japan leefde eens een goede oude man. Zijn huis stond op een vlakke berg en om het huis lagen de rijstvelden van de mensen die aan de voet van de berg woonden, op de smalle strook grond langs de zee. Vanuit zijn huisje had de man het uitzicht over de rijstvelden, en daarachter over de mooie blauwe zee, die het hele land omspoelde. Elke morgen en elke avond keken de oude man en zijn kleinzoon naar de mannen uit het dorp, die ijverig hun velden bewerkten.

De kleine jongen hield van de rijstvelden. Hij wist heel goed dat die het voedsel moesten opbrengen voor heel het volk in de omtrek; en dikwijls hield hij met zijn grootvader de wacht bij de velden, als de werkers naar huis gingen om een poosje te rusten.

Eens op een dag stond de grootvader alleen voor zijn huisje. Eerst keek hij een poos naar de rijstvelden en toen keek hij naar de zee. Maar plotseling stond hij daar als verlamd van schrik en staarde strak in de verte, waar zee en lucht elkaar schenen te ontmoeten!

Daar rees iets op uit de golven, iets als een reusachtige wolk, en het was alsof de wateren van de zee zich daar ophieven tot hoog, hoog in de lucht! De oude man hield zijn handen boven de ogen en keek nog eens goed toe, zo goed als zijn oude ogen het hem mogelijk maakten.

Toen wendde hij zich plotseling om en rende het huisje binnen. "Yone, Yone," riep hij zijn kleinzoon toe,"breng mij dadelijk een brandende tak uit het haardvuur!" De jongen begreep niet waarvoor zijn grootvader dat vuur nodig had, maar hij was, als alle kinderen in Japan, altijd gehoorzaam. Vlug trok hij een brandende tak uit het vuur en holde daarmee naar zijn grootvader. Maar zie - die had zelf óók al een brandende tak in de hand en liep daarmee, zo hard zijn oude benen hem konden dragen, naar de rijstvelden. "Volg mij, Yone!" riep hij, en de jongen draafde achter hem aan, de brandende tak nog altijd in de hand houdend.

Daar zag hij tot zijn schrik dat de oude man zijn tak midden in de droge, rijpe rijst slingerde, en hij gilde in doodsangst: "O, grootvader! Grootvader! O, o, wat doet u daar? Wat doet u daar?" - "Vlug, jongen, vlug! Steek de boel in de brand!" was het enige antwoord dat hij kreeg. Yone dacht niet anders dan dat zijn grootvader krankzinnig was geworden, en hij gaf een gil van ontzetting; maar hoe ontsteld hij ook was, tóch wist hij dat hij moest gehoorzamen.

Ook hij slingerde dus zijn tak in de rijst, en een felle vlam begon weldra tegen de dorre stengels op te klimmen. Meer vlammen volgden - rode vlammen en gele vlammen. In een ogenblik stond het hele veld in lichterlaaie, en dikke zwarte rookwolken verhieven zich hoog in de lucht. Als een donkere wolk steeg de rook op, en de mensen beneden begrepen met schrik dat hun kostbare velden in brand stonden!

Ha, hoe holden, draafden en sprongen ze de berg op! Ieder wou proberen nog iets te redden; oude mensen, vrouwen en kinderen, allen haastten zich naar de brandende velden! Geen sterveling bleef thuis. Maar toen ze de top van de berg bereikten, zagen ze hoe heel hun kostelijke rijstoogst al in vlammen stond. Niets, niets viel er meer te redden, en een luid gejammer weerklonk door de lucht. "Wie heeft dit gedaan?" riep de een, en "Hoe is de brand aangekomen?" gilde een ander. "Ik was het, die de velden in brand stak," zei de oude man plechtig; en het jongetje herhaalde zijn verzekering: "Ja, grootvader heeft de brand aangestoken." Maar toen nu allen op de oude man aandrongen, luid gillend en krijsend "Waarom? Waarom toch?" toen wendde hij zich om, en wees naar de zee.

Allen staarden naar die kant - en zie; waar kort geleden nog de blauwe zee zo rustig had gelegen, daar zagen ze nu een geweldige muur van opgezweept water, zó hoog dat hij de hemel scheen te raken, op hun eiland afkomen! Niemand was in staat een geluid te geven, zó verschrikkelijk was deze aanblik! De watermuur had nu het land al bereikt, overstroomde de plek waar het dorp had gestaan, en brak toen, met geweldig geraas tegen de sterke bergwand.

Een tweede watergolf stortte zich over het land - en nóg een golf; toen zagen de verschrikte mensen rondom de berg niets anders meer dan water, water en nog eens water; het dorp waar ze gewoond hadden, was er onder bedolven... Maar - alle bewoners waren gered! Nu pas begonnen ze te begrijpen wat de oude man had gedaan, en hoe ze allen aan hém hun leven te danken hadden. Ze vereerden hem boven alle andere mensen.

* * * EINDE * * *
(Bron Volksverhalen almanak)

Onderzoek naar medium

2010-09-21T12:37:00.000-07:00

Allereerst maak ik een verzameling en selectie van foto’s welke ik in Maleisië heb gemaakt.
Welke beelden heb ik nodig om mijn ontmoeting met Maleisië van voor de Tsunamie zo duidelijk mogelijk te communiceren?
Gewone vakantiekiekjes, onschuldig, veilig en nog onwetend.

Daarna verzamel ik informatie en foto’s op internet over en de gevolgen van de ramp. Welke beelden grijpen mij aan, wat gebeurt er als ik ze naast mijn vakantiefoto´s plaats?

Deze foto van de kerst in Nederland is gemaakt terwijl de Tsunami plaatsvind.

Door de bovenstaande beelden te selecteren, te combineren of juist tegenover elkaar te zetten maak ik een reconstructie van de periode net voor / tijdens en na de Tsunami. Het zijn momenten die zijn geweest, herinneringen en nagenoeg komt bij mij de vraag weer boven of er slachtoffers van de ramp door mij zijn gefotografeerd. Sterker nog, als de tsunami 10 dagen eerder had plaatsgevonden was ik misschien wel slachtoffer geweest.
De eerste aanzet in beeld is gezet, nu naar de volgende fase en dat is het verdere onderzoek. Onderzoek naar de bestaande beelden, wat zie ik en wat wil ik vertellen?

Feedback;
Foto van de palmboom waait en voorspelt onheil
Meer materiaal verzamelen van de ramp zelf
Meer materiaal verzamelen van de thuismomenten
Onderzoek werk van Boltanski
Ingrijpen in bestaande foto's, opnieuw fotograferen

Reflexivisten

2010-09-21T12:24:00.000-07:00

Inleiding
Onderzoek naar de werking van het medium fotografie door de ogen van de reflexivisten. Reflexivisten stellen de werkelijkheid betekenisloos zolang deze niet door het medium wordt geactiveerd. De vraag wat de betekenis is van de foto, maar ook wat de werking ervan is staat centraal.

Opdracht
In deze periode is de opdracht om een belangrijke historische gebeurtenis te koppelen aan een persoonlijke herinnering. Waar was ik die dag?

Tsunami
Er is echter 1 historische gebeurtenis wat een belangrijke en ook persoonlijke verbintenis aangaat, namelijk de Tsunami 2004.

2 december 2004 – 17 december 2004
Op 2 december 2004 ik vertrek voor 15 dagen naar Maleisië. De reis begint in Kuala Lumpur en zal de weg vervolgen naar Taman Negara, Cameron highlands, Penang en uiteindelijk beland ik op Langkawi. Het is een heerlijke reis en op Langkawi kom ik echt tot rust. Enorm vriendelijke mensen en de zoveel besproken mangrove is echt een must to see. De vertrekdatum richting Nederland nadert en na lang overwegen besluit ik om te kijken of de terugreis uitgesteld kan worden. Een paar mailtjes en telefoontjes later moet ik helaas constateren dat de vluchten vol zijn en het beperkte aanbod is duur ivm de feestdagen. Jammer, maar op 17 december om 20.45 vlieg ik via Kuala Lumpur terug naar huis.

Zaterdag 25 december - Zondag 26 december 2004
• THUIS
Het is zaterdagavond, eerste kerstdag. Gezellig samenzijn met mensen die ik lief heb. Het is een hele fijne avond en ik deel mijn enthousiaste reisverhalen van Maleisië.
• MALEISIË
Op 26 December 2004 vond een zware aardbeving van 9,3 op de schaal van Richter plaats in de zee nabij het eiland Sumatra op een diepte van ongeveer 10 kilometer. Hierdoor werden verschillende landen rond de Golf van Bengalen getroffen door zware vloedgolven tot wel 10 meter hoog. De snelheden liepen op tot 900 kilometer per uur. Het dodental liep op tot ongeveer 290.000 slachtoffers in de kuststreken van de landen Sri Lanka, Indonesië, India, Thailand, Myanmar, Bangladesh, Maleisië, de Maldiven, de Seychellen en de Andaman-eilanden. Vooral het noordelijke puntje van Sumatra werd zeer zwaar getroffen. 60% van de stad Banda Atjeh werd door de tsunami verwoest en alleen hier al vielen meer dan 200 000 doden. De wederopbouw van Banda Atjeh zal nog jaren duren, maar ook in de andere gebieden moet er nog heel veel gebeuren om de enorme schade te herstellen. Opmerkelijk is dat er helemaal tot in het Afrikaanse Somalië en Tanzania een vloedgolf was, waar deze ook nog enkele honderden slachtoffers maakte. (bron; wikepedia)

Zondag 26 december 2004
Ik word wakker en al vrij snel bereikt mij het nieuws dat er een Tsunami heeft plaatsgevonden. Wat is in hemelsnaam een Tsunami? Nog nooit van gehoord maar bij het zien van de beelden op tv heb ik geen uitleg meer nodig. Mijn ogen zijn gefixeerd op het scherm en hoe afschuwelijk de beelden ook zijn, ik blijf vol afschuw kijken. Mijn gedachtes gaan uit naar de slachtoffers, ik voel mijn bloed wegtrekken bij het idee dat de mensen die ik daar heb ontmoet er misschien wel helemaal niet meer zijn. Het maakt diepe indruk en ik voel mij voor mijn gevoel meer geraakt omdat ik het gebied zo kort geleden nog heb bezocht.

Tees

2010-06-01T04:33:00.000-07:00

Tees
Een Tee is een kleine pin die gebruikt wordt om de Golfbal iets boven het niveau van de grond te houden bij de eerste slag van iedere hole. Bij je afslag, helpen de Tees je voor een voller en beter balcontact.

Voor de serie golfers heb ik een Tee gebruikt om de mensen te positioneren. Ik zag het pinnetje in het gras liggen en heb deze in het gras geprikt op de plaats waar ik de golfer wilde hebben.

Door ze in hetzelfde 'decor' te plaatsen heb ik een serie waarin de golfer centraal staat. De Tee zorgt dus niet alleen voor een beter balcontact maar heeft mij ook geholpen met een beter contact met de golfer.

Finale

2010-06-01T03:45:00.000-07:00

Deze week ' speel' ik de finale. Het is geen spel maar serieuze business.
Aan ieder jaar komt een afsluiting, zo ook dit schooljaar, maar ook de afsluiting van dit project; ' tussen de Objectivisten en de Subjectivisten'.

Manier van werken;
Het is begonnen als een zoektocht naar.... Ik ga de uitdaging aan met mijzelf en ga in deze periode op onderzoek uit naar een manier van werken.
Intuïtief, maar ook op de 'pijnbank' door mensen te portretteren, zoals de golfserie. Wat absoluut niet mijn voorkeur heeft om mensen te benaderen en vervolgens te fotograferen, ga ik toch bewust deze uitdaging aan. Bij het kijken en bestuderen van het werk van kunstenaarsfotografen zoals bv Richard Avedon vraag ik mij toch altijd af welke gave je als fotograaf moet hebben om zo'n uniek portret te kunnen maken.
Net voor deze opdracht was ik in New York en daar stuitte ik op een situatie welke ik graag wilde vastleggen. Maar hoe kreeg ik dat juiste beeld te pakken? Fotograferen zonder gezien te worden, zodat het moment zijn werk zou kunnen doen? Of de bewuste persoon benaderen en dan de foto maken? Ik heb gekozen voor het laatste. Met toch wel een vorm van nervositeit ga ik de confrontatie aan en ik ben blij dat ik over de drempel ben. Dit was dan ook de eerste aanzet, welke ik tijdens deze opdracht meer heb toegepast.

(New York/ april 2010)

Actualiteit
Tja, Wilders of het weer. Er hebben de afgelopen periode voldoende actualiteiten de revue gepasseerd zoals de terugblik op koninginnedag 2009, de damschreeuwer, de verkiezingen. Het komt allemaal neer op de maatschappij waarin wij ons bevinden en waar wij deel van uitmaken.
In mijn serie foto's van de kermis kwam ik een hoop hebzucht, macht en geweld tegen. De maatschappij, en we kunnen niet vroeg genoeg geconfronteerd worden met de hebzucht, nl als kind op de kermis.

Selecteren
Alle beelden zijn verzameld en ik heb een selectie kunnen maken. Deze selectie zal een non narratieve serie moeten gaan vormen. Dat laatste is best lastig en zorgt voor een hoop denk en piekerwerk.
Nu zit ik in de eindfase en ploeter mij helemaal wild in indesign. De finale vind zaterdag plaats, serieuze business maar ook 1 groot speelveld waarin ik mij begeef.

Opdracht - associatieve serie (4)

2010-05-25T13:41:00.001-07:00

Verleiding;

Opdracht - associatieve serie (3)

2010-05-25T13:21:00.000-07:00

Macht;

Opdracht - associatieve serie (2)

2010-05-25T13:14:00.000-07:00

Hebzucht;

Opdracht - associatieve serie (1)

2010-05-20T08:25:00.000-07:00

Voor de associatieve serie heb ik de kermis bezocht. Een omgeving met veel volwassenen die samen met de kinderen het speelwalhalla bezoeken. Tamelijk onschuldig maar ik word geconfronteerd met verleidingen, macht en sex...

Opdracht - serie actie (2)

2010-05-20T08:14:00.000-07:00

IPhone camera

Opdracht - serie actie (1)

2010-05-20T08:05:00.000-07:00

IPhone; Hipstamatic camera

Opdracht - serie portretten (2)

2010-05-20T07:22:00.000-07:00

Het is inmiddels twee weken geleden dat ik de golfbaan heb bezocht. Met dezelfde camera en statief zoek ik de locatie weer op. Voor mijn gevoel kan ik nog meer resultaat behalen.
Het is prachtig weer en de leden van de golfclub komen weer enthousiast aanlopen. Ik zie veel nieuwe gezichten maar er zijn ook mensen die ik al eerder heb gezien en gefotografeerd.
Nu vraag ik om een serieuze houding. Ze zien golven immers als een serieuze sport. Wat mij opvalt is dat de mannen zelfverzekerd en bijna trots op de foto gaan, in tegenstelling tot de vrouwelijke spelers die zich moeilijk een houding kunnen geven.

Camera;Hasselblad

Bij het bespreken van deze serie kreeg ik een vraag van Bart die mij behoorlijk aan het denken heeft gezet, maar waarvan ik eigenlijk (ergens diep binnenin) ook al wel het antwoord wist.

" Waarom heb ik gekozen voor de golfers en wat fascineert mij in deze serie?"

Als ik denk aan een groep mensen die 'iets' gemeenschappelijks hebben, dan kan dat gewild of ongewild zijn. Natuurlijk ben je man of vrouw, dat heb je niet voor het kiezen. Ook jouw familie heb je niet voor het zeggen en er zijn zoveel oordelen, en vooroordelen over rassen, geaardheid enz. Maar waar ik mij altijd weer over verbaas is het jezelf bewust aansluiten bij een groep mensen. Voetbalsupporters die door het dragen van een shawl of t-shirt tijdens de wedstrijd hun club supporten zie ik als een vorm van vermaak en affectie. Er zijn echter ook een groep mensen die dit in hun dagelijks leven doortrekken. Bij een ontmoeting met een voetbalsupporter in het dagelijks leven zijn ze nog steeds herkenbaar als voetbalsupporter. (bv Ajax of Feyenoord tatoeage, kapsel enz.)
Ikzelf heb de neiging om mij hier "bewust?" voor af te zetten. Ik ben mij bewust dat ik door velen ook in een groep 'geplaatst' wordt maar ik zal mij niet zo gauw aansluiten bij een 'zichtbare' groep. Dit heb ik volgens mij mijn hele leven als zo gevoeld. Ik wilde als kind zijnde met carnaval niet met vriendinnetjes hetzelfde gekleed gaan. Of toen de leeftijd stiekem roken aanbrak, ik bewust niet bij de groep rokers aansloot. Zo kan ik eigenlijk talloze persoonlijke voorbeelden opnoemen.
Het feit dat ik mij lekker voel in een metropool, de grote stad heeft ook te maken met de vorm van anonimiteit die ik daar kan hebben.
Maar nu even terug naar de golfers. Ik heb deze mensen opgezocht op de golfbaan tijdens de seniorenochtend. Het zijn allemaal individuen maar hebben echter ook een gemeenschappelijke deler. Ze hebben zich aangesloten bij de golfclub, het zijn senioren en ze zijn in het bezit van een GolfVaardigheidsBewijs (GVB). Maar ook hun kleding zorgt ervoor dat je ze kan categoriseren, er zit een constante factor en herkenbaarheid in. Ook hun manier van voorkomen doet vermoeden dat het mensen zijn die financieel goed bij kas zitten. Ze zijn zichtbaar trots om een golfer te zijn.
Het is tegenstrijdig, ik heb een hekel aan groepsvorming, mensen in een groep plaatsen maar ik doe het zelf ook. Ik ben visueel aangelegd en oordeel net als ieder ander met mijn ogen. Daarna komt mijn gehoor aan bod en zal ik de interesse voor het individu in een gesprek kunnen loskoppelen van de groep.

Opdracht - serie portretten (deel 1)

2010-05-15T03:10:00.000-07:00

Een serie portretten van mensen die een mening hebben over een zelfde onderwerp. Deze serie maak ik vanuit het standpunt van de antropoloog. Op de academie leen ik een Hasselblad en met statief onder mijn arm verplaats ik naar de golfbaan.
Het is de eerste keer dat ik op deze manier een serie portretten maak. Ik fotografeer meestal 'het' moment en niet geposeerd, laat staan dat ik wildvreemde mensen ga verzoeken om voor de camera te gaan staan?
Ik zoek een goede locatie op de golfbaan, ik houd rekening met het licht en standpunt. Mijn aanwezigheid wordt al snel opgemerkt, de golfers welke meestal in groepjes van drie aankomen lopen reageren enthousiast als ze de camera zien. Aan medewerking geen gebrek, ze opperen zelfs om hun jas of sweat uit te trekken zodat ze kleurrijker op de foto staan. Ik stel mij voor en licht toe waarom ik daar sta.
Ik geef de golf(st)er instructie om op een door mij aangegeven plek te gaan staan en ik wacht af..... wat gebeurt er en op welk moment zal ik de foto maken? De ene persoon gaat uitgebreid poseren, de ander maakt een actie/slagbeweging, maar er zijn ook mensen die wat ongemakkelijk voor de camera staan terwijl ze door hun overige teamgenoten worden aangemoedigd om te lachen.
Na een paar uurtjes vind ik het wel welletjes, ik heb voldoende materiaal en ben erg benieuwd naar het resultaat.

Camera; Hasselblad

Opdracht - Interview

2010-05-05T13:01:00.000-07:00

Interviewopdracht
Mensen interviewen die ‘iets’ vinden. Hun mening kan belangwekkend, maar ook futiel zijn.

Op het moment van de opdracht ben ik aan het werk in Apeldoorn. Tijdens de pauze zie ik de hoeveelheden troep op straat, gewoon naast de prullenbakken. Ook kauwgom op de straten is iets wat ik nooit begrijp, ik heb werkelijkwaar in mijn hele leven nog nooit afval op straat gegooid maar altijd in de daarvoor bestemde bakken.
Bij Pauw en Witteman is Marianne Thieme te gast, ze vind dat de verkoop van kabeljauw en paling verboden moet worden. Ze legt feiten op tafel die door anderen weer tegengesproken worden. Ik raak in de war, kloppen de feiten nu wel of niet? Mijn kennis reikt niet zo ver dat ik kan oordelen of de zee over 38 jaar helemaal leeg is? Het zet mij tot nadenken…. Moet ik nu naast het scheiden van afval, het zuinig omgaan met water en elektriciteit en de keuze voor een ‘milieuvriendelijkere’ auto nu ook minder of helemaal geen vis meer eten?

Wat
Mijn interview gaat dan ook over het milieu. Milieu is een ruim begrip dus ik heb het toegespitst op afval en het scheiden van afval.
Hoe belangrijk is milieu voor jou?
In hoeverre houd je rekening met het milieu?
In hoeverre heeft opvoeding en voorlichting op school invloed gehad op de manier hoe je nu met
het milieu omgaat?
Hoe strikt ben je met afval scheiden zoals papier, glas, groen, plastic en restafval?
Wat is jouw mening over het afval op straat?
Heb je wel eens afval op straat gegooid?

Wie
Jonge meiden tussen de 20 en 30 jaar ( antropoloog)

Waar
Voor een neutrale muur, in een ruimte waar we met z’n tweeën zijn waardoor we niet gestoord worden en er ook geen storende geluiden op de audioband terecht komen.

Waarom
Ik hoop tijdens het interview de mening te horen maar ook een mening of bekentenis die het antwoord geeft op al het afval op straat en langs de weg.

Montage
Ik kies ervoor om eerste gedeeltes van het interview te laten horen met zwart beeld om vervolgens de foto, naam en leeftijd te tonen. Mijn bedoeling hiermee is om meer aandacht te richten op de ‘boodschap’ maar ook om in eerste instantie de kijker in afwachting te laten van de visualisatie van de boodschapper.

Let op! Eerste gedeelte van de video vertoond geen beeld.

De Provocateur, de Activist en de Antropoloog

2010-04-29T05:43:00.000-07:00

Allereerst wil ik aangeven dat ik sinds gisteren weer een internet verbinding heb vanwege mijn verhuizing. Ik heb dus een flinke inhaalslag te maken met mijn blog.

Tijdens deze periode hebben we te maken met wekelijkse opdrachten. Dat vergt een behoorlijk concentratievermogen maar zorgt wel voor een ‘creatieve’ aanpak welke mij wellicht nieuwe inzichten gaan geven.
Als eerste zal ik de bovenstaande strategieën gaan bestuderen, onderzoek doen naar de iconografie, maar ook de werkwijze.
Ook wordt er gevraagd om te experimenteren met fotografische technieken. Dus het komt erop neer dat ik flink aan de slag zal moeten gaan.

De Provocateur
De Provocateur wil niet ongezien foto’s maken. Hij of zij wil zijn onderwerp uitdagen, jennen of sarren. Op het moment dat het onderwerp reageert ontstaat datgene waar de provocateur op uit is. Hij sart de realiteit met zijn camera, welke hij als wapen gebruikt. Maar tegelijkertijd weet de provocateur niet welk resultaat de provocatie zal opleveren.
Voorbeelden van provocateurs zijn;

Richard Avedon; Zijn portretten zijn projecties van zijn eigen persoonlijkheid op anderen. Hij provoceerde zijn onderwerp door de onderlinge machtsverhouding tussen fotograaf en geportretteerde. Hij prikte op deze manier door het zorgvuldig opgebouwde imago van vele beroemdheden heen zoals bv het portret van Marilyn Monroe die op een eenzame en trieste manier is vastgelegd.

Bruce Gilden; Gaat de straat op en flitst recht in iemands gezicht. Hij gebruikt zijn camera als wapen en zet mensen op een onflatteuze manier op de foto.

Rineke Dijkstra; In haar serie pubers op het strand maakt ze gebruik van een flitser waardoor haar onderwerp in de ‘spotlights’ staat. Ook kiest ze voor een laag standpunt waardoor de puber nog meer blootstaat aan de camera en zich geen houding weet te geven. Op deze manier wordt de onzekere houding optimaal benadrukt.

De Activist
De activist wilt met zijn fotografie het gat tussen ideal en werkelijkheid dichten. Maatschappelijke kwesties met veel ellende en onrecht zal door de activist vastgelegd worden, en stelt op deze manier de misstanden aan de kaak.
De activist komt op voor de slachtoffers in
de wereld.

Walker evans fotografeerde tijdens de depressiejaren het leven in het Amerikaanse achterland. Hij legde alleen vast wat hij zag, de waarheid moest worden gezien en niet worden verzonnen, vond hij. Evans' werk heeft vaak een bittere ondertoon. De ironie is een geliefd stijlmiddel, maar af en toe bevatten zijn foto's ook een beetje humor. Hij is een eigenzinnig fotograaf, geobsedeerd door de mens en diens omgeving.

Ad van Denderen: Go No go Ad van Denderen fotografeert al meer dan 16 jaar de lotgevallen van migranten op zoek naar een betere toekomst. Ad van Denderen is fotograaf en beschouwt het niet als zijn taak om de migratieproblematiek op te lossen. hij registreerd wat er in de afgelopen jaren gebeurd is als gevolg van onduidelijke wetgeving.

De antropoloog
De antropoloog heeft als onderwerp de ander. Hij verzamelt respectvol kennis over de ander en laat deze in zijn of haar waarde. Het zijn mensen die onderdeel uitmaken van een bepaalde groep, waartoe de antropoloog dikwijls zelf niet behoort. Hij probeert dit zo objectief en zonder oordeel vast te leggen, ook al weet hij dat dit een bijna onmogelijke opgave is.
Het probleem van de antropoloog is 'hoe kan ik de brug tussen mijn manier van leven en die ander overbruggen'.

Edward Curtis
Edward Curtis stelde zich tot doel de Indiaan vast te leggen omdat hij dacht dat de indianen zouden verdwijnen. Curtis fotografeerde de Indianen, zoals hij dacht dat zij geleefd hadden voordat ze in contact kwamen met de witte Amerikanen, waardoor hij een sterk geromantiseerd beeld van hen schiep. Die ‘echte’ Indiaan was in de ogen van Curtis een ongeletterde wilde, nog niet beïnvloed door contact met de blanke cultuur. Curtis liet Indianen tegen betaling poseren, gekleed in ‘traditionele’ kledij die voor een deel door hem werd verschaft. Hij maakte voor het dramatische effect gebruik van ‘soft-focus’ en retoucheerde moderne objecten op het negatief weg.

Hans Eijkelboom fotografeerd zo onopvallend mogelijk, hij draagt een soort bedrijfskleding waardoor hij onzichtbaar wordt in de massa. Hij filterd culturen en maatschappelijk gedefineerde klassen uit de samenleving. Zijn foto’s komen impulsief tot stand, de thema’s liggen op straat, en hij registreerd op een droge manier zijn onderwerp.

Bezoek aan MoMA New York

2010-04-11T14:38:00.000-07:00

Conclusie Minor periode

2010-04-11T12:29:00.000-07:00

Audiovisuele Vormgeving/ Onderzoek en ontwikkeling
Docent; Noud Heerkens & Mels van Zutphen
Student; Shiva Faber

Keuze minorperiode
In deze minorperiode zal ik met het bewegend beeld experimenteren en het medium verkennen. De keuze voor deze minor heeft te maken met mijn persoonlijke interessegebied binnen de fotografie en ik denk dat deze een overlap zou kunnen hebben met de filmische aspecten. Hierbij denk ik onder andere aan kader, compositie, vertelling en standpunt. Vanuit het stilstaande beeld wil ik onderzoek doen naar de werking van tijd en beweging. In de wereld van beelden zie je dat veel kunstenaars gebruik maken van het medium fotografie in combinatie met film. Deze periode is ook een gelegenheid om mij te verdiepen in de videokunstenaars waar ik nog te weinig kennis van heb genoten. Het zal mijn interessegebied verbreden en evt kunnen verlengen.

Afbakening van het onderwerp
Het onderzoek in deze periode zal gaan over de werking van tijd en beweging. In hoeverre hebben deze aspecten invloed op de werking/ narrativiteit van het beeld. Omdat het een breed onderzoek zou kunnen zijn zal ik dit gebied moeten afbakenen en mij gaan richten op bepaalde aspecten binnen dit veld. Mijn vertrekpunt is om een stilstaand beeld welke ik in de vorige periode heb gemaakt om te zetten naar een bewegend beeld. Afhankelijk van het proces zal ik aantal beelden bepalen. De keuze van het materiaal zal bepaald worden door het beeld wat ik wil realiseren. Ook hier zijn diverse opties voor; IPhone, handycam of professionele camera.

Onderzoeksvragen
•Kan een stilstaand beeld hetzelfde communiceren als bewegend beeld?
•Welke beelden lenen zich hier het beste voor?
•Welke bewegende beelden zijn een verlengstuk van het stilstaande beeld en welke niet?
•Welke invloeden hebben tijd en beweging op beeld?

Ik zal mij voornamelijk bezig houden met de laatste vraag

Doelstelling
•Door middel van dit onderzoek zal ik antwoord hebben op de vraag of het experimentele karakter van de videokunst een toevoeging of verlengstuk is op het fotografische beeld of wellicht een beperking?
•Zou ik in de toekomst het medium bewegend beeld inzetten in combinatie met fotografisch beeld?

Onderzoeksmethode
•Ik selecteer een aantal foto’s uit mijn ‘public space’ dagboek welke voor mij interessant zijn om te onderzoeken.

Fase 1/Verfilmen van het stilstaande beeld
Wat doet het stilstaande beeld, de foto?

•De foto herinnert aan het verstrijken van de tijd
•Door het beeld te verfilmen heeft het beeld een andere betekenis gekregen. Ik heb gewerkt met vertraging, versnelling, herhaling. De vertraging en de versnelling herinnert aan het bewustzijn van de tijd. De tijd gaat door, ook bij bewegend beeld zijn we dus bewust van het verstrijken van de tijd.

Fase 2/ Bewerken van het stilstaande beeld
Manipulatie in het stilstaande beeld,

•Door de foto te bewerken, manipuleren maak ik een suggestie. Zonder dat ik werk met filmbeelden, breng ik tijd in het beeld. Echter gebeurt er nog te weinig.

Fase 3/ Weergeven van anonimiteit in stilstaand beeld
•Ik maak persoonlijke berekeningen zodat er minder aan het toeval wordt overgelaten. Het resultaat heeft weinig invloed op het beeld.

Fase 4/ Combinatie van beeld en geluid
Ik heb geëxperimenteerd met geluid en beeld. Ik wil de kijker in verwarring brengen, waar bevind de kijker zich, wat ziet de kijker, en welke identiteit kan de kijker zich aanmeten? Zijn dat de vragen welke deze film oproept?
Doordat het beeld in het begin van de film niet te herleiden is raakt de kijker in verwarring. Het geluid daarin tegen is te chaotisch en roept andere beelden op die los staan van het bewegend beeld.

Fase 5/ Combinatie van stilstaand beeld, film en geluid
Vertrekpunt is de foto vanuit een kamer in een metropool. Er bevind zich een persoon in de kamer, in de reflectie van de luxaflex zie je een beweging, de personen op straat worden gezien, de telefoon gaat, maar deze wordt niet opgenomen. De persoon blijft anoniem.
Combinatie van foto, bewegend beeld en geluid zorgen ervoor dat de tijd zichtbaar is.

Fase 5/ Combinatie van stilstaand beeld, film en geluid
Vertrekpunt is wederom een stilstaand beeld. Daaroverheen heb ik bewegend beeld geplaatst. In dit onderzoek wilde ik het beeld niet meer herleidbaar maken. Dit heb ik gedaan om heel veel lagen over elkaar heen te plaatsen, in dit geval het aantal jaarringen welke ik tel. Op deze manier ontstond er een interessant beeld. Het geluid van de voetstappen heb ik vertraagd en ook in vele lagen toegevoegd. Juist door het niet te herleiden beeld en geluid ontstaat er iets nieuws. De beelden zijn anoniem maar het heeft een eigen karakter gekregen.

Fase 5/ Combinatie van stilstaand beeld, film en geluid
Vertraging, overlap van beelden en real time geluid zorgen voor een vervreemding. De langdurige weergave van het stilstaande beeld zouden moeten zorgen voor de vervreemding. Echter is dit niet wat de kijker ervaart. Het is te duidelijk een foto.

Fase 5/ Combinatie van stilstaand beeld, film en geluid
Verandering van de compositie. In een traag tempo zet zich dit proces voort. Grafische patronen ontstaan in de ruimte. Contrasten tussen licht en donker. Lange tijd weet men niet wat er gebeurt. Het is een mysterieus proces van breken en verandering. Ook in deze film is het tempo van de film heel belangrijk.

Conclusie
Beweging vanuit het filmbeeld ontwikkelt zich harmonieuzer, dan uit het stilstaande fotobeeld. In het laatste geval zijn bewegingen vanuit de foto, schokkerig en werken slecht als beweging. De film geeft de beweging beter weer. Het lijkt heel moeilijk om een ‘bevroren’ beeld in beweging te brengen

Vertraging heb ik veelvuldig gebruikt. Ik heb mij geconcentreerd op een gebeurtenis en/ of moment welke ik in de foto heb ‘bevroren’. Door te experimenteren met tijd en beweging ontstaat er een ruimte en verhaallijn. Maar hierdoor werd ook de tijd zichtbaar.

Door gebruik te maken van tijd en beweging kan er worden gespeeld met de chronologie, zoals in het post modernisme. Daardoor kunnen er vervreemdingen ontstaan.

Mijn persoonlijke leermomenten waren de abstracte beelden. Door te spelen met geluid, beweging en tijd ontstonden er nieuwe beelden. Dat zijn mijn eye openers welke ik wellicht in de toekomst wil gaan toepassen. Voor mijn gevoel ben ik aan het begin van het onderzoek en kan ik nog eindeloos doorexperimenteren om de grens tussen fotografie en video te ontdekken.

Nieuwe onderzoeksfase

2010-03-18T13:49:00.000-07:00

In deze fase van het onderzoek ga ik bewegend beeld toevoegen aan stilstaand beeld. Ook ga ik experimenteren met geluid.
Ik heb ontzettend veel tijd gestoken om verder te gaan met het DNA, de anonimiteit, maar halverwege de week zat ik helemaal vast. Alles wat ik heb gemonteerd leidde tot niets, terwijl ik het idee had dat ik toch dicht bij 'iets' zat. Dat 'iets' irriteerde mij mateloos. Waar ben ik mee bezig? Tijd en beweging.... zucht! Ik neem een paar stappen terug, ik lees de analyses door welke ik van David Claerbout heb gemaakt. Ik besluit door te gaan, en warempel ontstaat er 'iets'....

Eerste onderzoek

Vertrekpunt is de foto vanuit een kamer in een metropool. Er bevind zich een persoon in de kamer, in de reflectie van de luxaflex zie je een beweging, de personen op straat worden gezien, de telefoon gaat, maar deze wordt niet opgenomen. De persoon blijft anoniem.

Technisch heb ik een stilstaand beeld gebruikt en daar een film overheen gezet. Voor de luxaflex beweging, heb ik gebruik gemaakt van filmmateriaal welke ik thuis heb gefilmd. Thuis de luxaflex gefilmd en dit materiaal over de foto heen gezet.
De mensen op straat heb ik in Londen gefilmd. Bijna vanuit hetzelfde standpunt, ik had een andere hotelkamer, maar heb voor deze opdracht de foto verfilmd. Omdat ik maar een gedeelte van het kader nodig had heb ik wel heel veel moeten uitzoeken op welke manier ik dit voor elkaar kreeg.

Het geluid heb ik als laatste toegevoegd. Deze moest het verhaal compleet maken, nl de anonimiteit. Ik heb ervoor gekozen om er realistisch geluid aan toe te voegen.

Tweede onderzoek

Vertrekpunt is wederom een stilstaand beeld. Daaroverheen heb ik bewegend beeld geplaatst. In dit onderzoek wilde ik het beeld niet meer herleidbaar maken. Dit heb ik gedaan om heel veel lagen over elkaar heen te plaatsen, in dit geval het aantal jaarringen welke ik tel. Op deze manier ontstond er een interessant beeld. Het geluid van de voetstappen heb ik vertraagd en ook in vele lagen toegevoegd. Juist door het niet te herleiden beeld en geluid ontstaat er iets nieuws. De beelden zijn anoniem maar het heeft een eigen karakter gekregen.

Deze twee onderzoeken, met hetzelfde vertrekpunt maar op een totaal andere manier uitgevoerd, hebben elk een ander resultaat. De tijd en beweging heeft een karakter gekregen.

Wat er gebeurt....

2010-03-09T13:25:00.000-08:00

In het eerste onderzoek heb ik geëxperimenteerd met geluid en beeld. Ik wil de kijker in verwarring brengen, waar bevind de kijker zich, wat ziet de kijker, en welke identiteit kan de kijker zich aanmeten?
Zijn dat de vragen welke deze film oproept?

In het tweede onderzoek heb ik geëxperimenteerd met het begrip anonimiteit Naar aanleiding van mijn vorige blogbericht heb ik mijzelf niet herleidbaar in de anonimiteit geplaatst. Ik heb op alle gegevens bestaande uit getallen, (waaronder o.a sofinummer, geboortedatum, maar ook geboortedatum van vader, moeder enz) een berekening op los gelaten waardoor er een ritmiek, structuur en volgorde in de foto is ontstaan. Mijn ' DNA' is nu verborgen in de foto en het is moeilijk herleidbaar.
Voor mij een onderzoek, om te kijken wat er gebeurt.

Anonimiteit

2010-03-05T04:37:00.000-08:00

‘ Ruimte, ruimte ik wil ruimte. Voor vele waarschijnlijk een rustige omgeving...... voor mij de anonimiteit in de stad. Heerlijk gevoel van thuiskomen ook al is de nieuwe stad voor mij nog onbekend. Ik verdwaal in de straten en ik raak niet in paniek. Wat geeft dat een heerlijk gevoel van vrijheid.
Elke dag begeef ik mij in een metropool, ook al is de werkelijkheid anders. Ik creëer mijn eigen wereld, elke dag weer.
Mijn levensmotto is dan ook "it's your mind that create your world" (The Buddah)
Public space, mijn wereld. Woorden als harmony, emotie, architectuur en cultuur zijn hier van toepassing.’ (Shiva Faber 2009)

Anonimiteit is een belangrijk thema in mijn foto. Om een goed beeld van anonimiteit te krijgen wil ik het begrip anonimiteit omschrijven wat het voor mij persoonlijk inhoudt. Op deze manier hoop ik ook mer duidelijkheid te krijgen op mijn onderzoek.

Anonimiteit betekent letterlijk ‘naamloosheid’
Begrippen als ontraceerbaar, onidentificeerbaar, en niet-herleidbaar zijn subthema’s die voortkomen uit het begrip anonimiteit.
Het is voor mij wel belangrijk om een onderscheid te maken tussen isolatie en sociale onbekendheid. Het feit dat ik mij prettig voel in de stad, waar ik mij ‘anoniem’ wil begeven, betekend niet dat ik mij isoleer.
Ik maak gebruik van de openbare ruimte in een publieke sfeer maar ben gevrijwaard van sociale controle.
Anonimiteit vertoont voor mij ook belangrijke overeenkomsten met onzichtbaarheid. Wanneer men onzichtbaar of anoniem is, ontbreekt de sociale dwang die uitgaat van het persoonlijk contact met anderen, het geeft ook een gevoel van persoonlijke vrijheid en onafhankelijkheid.

Wie ben ik en op welke manier kan ik anoniem zijn? Welke emotie koppel ik aan anonimiteit? Hoe krijg ik dit in tijd uitgedrukt?
De foto’s die ik heb gemaakt zijn gedateerd, de tijd is inmiddels verstreken. De seconde na het maken van de foto is al niet meer relevant. Het is al verleden tijd.

Als ik mijn foto analyseer dan zie ik een donkere avond, nog geen nacht, de lichten in het flatgebouw branden immers nog vollop. Achter elk raam schuilt een huishouden, anoniem, ze zijn immers onzichtbaar. Wil ik weten wie zij zijn, nee is het antwoord. Dmv het toevoegen van tijd in de foto wil ik mijn visie weergeven van de anonimiteit.

Onderzoek met stilstaand beeld

2010-02-28T03:00:00.000-08:00

Onderzoek
Vorige week heb ik het advies gekregen om het werk van David Claerbout te bestuderen.
Hij past diverse methodes toe om het verstrijken van de tijd in beeld te brengen. In zijn werk Ruurlo, bracht hij dmvn videotechnieken bewegende elementen aan in oude foto’s.
Dat bracht mij op het idee om een bestaande foto uit mijn dagboek serie te gaan bewerken en op deze manier tijd in te brengen in het stilstaande beeld.
Tijdens het bezoek aan Worm ben ik verrast door het tot dan toe nog voor mij onbekend werk van Peter Tscherkassy. Dat heeft mij ook enorm geïnspireerd. De technieken die hij toepast zijn enorm tijdrovend maar zeer zeker een genot om de beelden te ervaren.

Tijdens deze fase van het onderzoek heb ik gebruik gemaakt van enkel het stilstaande beeld. Door het beeld voor beeld te bewerken en deze achter elkaar te monteren ontstaat er een beweging, maar onstaat er ook tijd in het beeld.

Ik heb diverse series gemaakt maar ik liep voornamelijk aan tegen de techniek. Het beeld liep niet vloeiend over.
Inspiratiebron/ vertrekpunt is deze foto;

Werkwijze;
Foto bewerkt in PSP CS4

Onderzoek in beeld

2010-02-21T11:00:00.000-08:00

Ik heb mijzelf de volgende onderzoeksvragen gesteld;

- Kan een stilstaand beeld hetzelfde communiceren als bewegend beeld?
- Welke invloeden hebben tijd en beweging op beeld?
- Welke bewegende beelden zijn een verlengstuk van het stilstaande beeld en welke niet?
- Welke beelden lenen zich hier het beste voor?

Vertrekpunt is de foto. Ik heb getracht om een soortgelijk beeld te filmen en vervolgens de tijd en beweging zijn werk laten doen. Met de bovenstaande vragen zal ik het resultaat analyseren en tot een conclusie komen welke mij verder helpen in dit onderzoek.

Analyse; (under construction)

Analyse; (under construction)

Analyse; (under construction)

Beweging in stilstaand beeld

2010-02-19T04:43:00.000-08:00

Voor mijn onderzoek naar de invloed van tijd en beweging in beeld ben ik op zoek gegaan naar stilstaande beelden die tijd en beweging simuleren.

Giacomo Balla
Marcel Duchamp
Otto Steinert

Persoonlijk onderzoeksplan

2010-02-07T04:02:00.000-08:00

De eerste stap is gezet...

2010-02-06T14:07:00.000-08:00

Meteen aan de slag met het maken van een zelfportret van een minuut welke de volgende week getoond moet worden.
Ik wil gaan testen met beweging, dus niet de camera op statief maar kijken wat er gebeurt als ik de camera meetrek met de beweging. De camera van de IPhone lijkt mij een prima instrument om mee te gaan filmen. Ik download een camera app en ga aan de slag.
Al vrij snel kom ik uit op het idee om het verplaatsen van mijzelf op te gaan nemen. 4 dagen lang ben ik mijn stappen aan het filmen, en op het moment dat ik van mening ben genoeg materiaal te hebben ben ik gaan monteren.
In het montageproces heb ik gespeeld met de beweging door vanuit diverse kanten het beeld weg te laten lopen.
Het is een leuk experiment, en gezamenlijk met het geluid denk ik dat ik al een klein stapje heb genomen om af te stappen van het mooie fotografische beeld, maar juist de beweging aan bod heb laten komen.

De eerste AV stap is gezet, het begin van een nieuwe ontwikkeling.

Mijn werkelijke waarheid

2010-01-12T10:13:00.000-08:00

Om het proces de revue weer eens te laten passeren, is deze blog een welkome geheugensteun. Juist door het onderzoek vergeet je soms wel eens het ontstaan van het idee.
In deze periode heb ik diverse ontwikkelingen doorstaan. Ook om naast het experimenteren op een gegeven moment ook een standpunt in te nemen en deze uit te werken heeft dit mij bewust gemaakt van de enorme vrijheid binnen deze opdracht waar ik dankbaar gebruik van heb gemaakt.
Maar juist deze vrijheid zorgt ook wel weer voor een moeilijkheidsfactor. Maar ook dat heeft weer iets gebracht.
Nu ligt er een piepklein dagboekje op mijn bureau, ongeveer 3 cm x 3 cm. Een dummie voor het echte printwerk. Jammer dat we gebonden zijn aan een formaat, want 'mijn' grote subjectieve metropolische wereld in zo'n klein boekje is best aandoenlijk om in te kijken.

Tijdens deze opdracht heb ik mijzelf diverse vragen gesteld.
* waarom maak ik deze foto?
* wat voel ik bij deze foto?
* wat verteld deze foto?
* wat wil ik vertellen?
* is het voor de kijker duidelijk wat ik wil vertellen?

* Hoe sta ik in het 'dagelijks' leven? (emotioneel tabel)
* Hoe ziet mijn (subjectieve) werkelijkheid eruit, en op welke manier kan ik deze weergeven?
* Welke keuzes moet ik maken uit de beelden?
* In hoeverre is de volgorde van beelden belangrijk voor het complete verhaal?
* Wat gebeurt er als er beelden in volgorde worden veranderd?

Keuze emoties;
* Emotioneel dagboek bijgehouden
* Dagelijks nieuwsitem gevisualiseerd
* impulsief fotograferen

Keuze techniek;
Tijdens deze opdracht heb ik gebruik gemaakt van diverse experimenten;
* Nikon D700
* IPhone met zwart wit filter
* IPhone met 4 lenzen

Keuze papier;
* Epson archival matte
* Epson pearl paper
Ik had al vrij snel de voorkeur voor archival matte papier. Ik heb het voordeel in het bezit te zijn van een eigen printer waardoor ik flink heb kunnen testen met papier en kleurinstellingen.

Public space (2)

2009-12-24T02:40:00.000-08:00

Mijn werkelijkheid, leven alsof ik mij elke dag in een metropool begeef, begint vorm te krijgen. (" It's your mind that creates your world")
De keuze van mijn foto's en de combinaties vormen samen steeds meer een duidelijk beeld van mijn wereld.
Nu het einde van deze opdracht nadert ben ik genoodzaakt om de puntjes op de i te zetten, en dat kan best lastig zijn......
Ik heb diverse beelden in zwart wit omgezet maar niet alle beelden. De afwisseling van de kleur en zwart wit zorgen voor de diversiteit die ik ook in mijn leven en alledag terug zie.

Public space

2009-12-13T08:12:00.000-08:00

Ruimte, ruimte ik wil ruimte. Voor vele waarschijnlijk een rustige omgeving...... voor mij de anonimiteit in de stad. Heerlijk gevoel van thuiskomen ook al is de nieuwe stad voor mij nog onbekend. Ik verdwaal in de straten en ik raak niet in paniek. Wat geeft dat een heerlijk gevoel van vrijheid.
Elke dag begeef ik mij in een metropool, ook al is de werkelijkheid anders. Ik creëer mijn eigen wereld, elke dag weer.
Mijn levensmotto is dan ook "it's your mind that create your world" (The Buddah)
Public space, mijn wereld. Woorden als harmony, emotie, architectuur en cultuur zijn hier van toepassing.

Emotioneel dagboek

2009-12-11T11:10:00.000-08:00

Tijdens deze periode heb ik mij elke dag een emotioneel cijfer gegeven.
Deze cijfers koppel ik aan een foto welke volgens mij de emotie van die dag weergeeft.

Cijfer 8;

Cijfer 4;

Chaos

2009-12-10T13:24:00.000-08:00

Opdracht is subjectieve werkelijkheid in dagboekvorm.....
Naar aanleiding van de kritieken afgelopen week kwam naar boven dat ik geen duidelijke thematiek in de serie kan onderbouwen.
Tja, was alles maar zo simpel, de drijfveer in deze periode is voor mij voornamelijk het intuïtieve proces.
Een nieuwsitem, een emotie of gewoon een mooie plaat vastleggen. Het zijn allemaal losse flodders maar toch heb ik ze gemaakt met een bepaalde reden. De beelden die ik heb gemaakt zijn uit de context gerukt en de kijker is op zoek naar herkenning, naar de betekenis of juist naar welke emotie het beeld oproept.
Ook de techniek is voor mij een leerzaam onderzoek, wat roept 1 beeld op maar wat doen 4 beelden of wat doen 16 beelden?
Ik word mij bewust dat ik nu moet gaan analyseren, of misschien met andere woorden; mijzelf beter leren begrijpen of juist de wereld om mij heen beter leren begrijpen? Bewust worden van het onbewuste.
Op dit moment is het een drukke periode, de opdracht met de subjectieve werkelijkheid, het intiem portret, de bpv en een essay Nederlandse literatuur zorgen voor onrust en chaos in mijn hoofd.....
Wellicht lukt het mij om in deze hectiek een antwoord te vinden op het thema van mijn serie foto's...... chaos?????

Geraakt

2009-11-19T13:47:00.000-08:00

Ik ben geraakt en het voelt niet goed.
De dag begint zoals alle dagen, de wekker gaat af, journaal gaat aan en ik spring onder de douche.
Maar toch is deze dag anders als andere want ik ben geraakt, geraakt door het nieuws, geraakt door de excuses van de Australische premier aan de half miljoen 'vergeten Australiërs'. Hiertoe behoren kindermigranten die het slachtoffer zijn van misbruik in openbare instellingen van het land.
Ik ben geraakt en dat doet pijn.

Onderzoek (3)

2009-11-15T12:02:00.000-08:00

Onderzoek (2)

2009-11-15T11:56:00.000-08:00

Onderzoek (1)

2009-11-15T11:07:00.001-08:00

Onderzoek naar mijn relatie met het dagelijks leven. Mijn persoonlijke kijk op de wereld gebaseerd op ervaringen, fantasieën of wellicht mijn grootste nachtmerrie..... de subjectieve wereld.

Subjectieve werkelijkheid

2009-11-08T01:08:00.000-08:00

Wederom begin ik met de vraag; wat is subjectieve werkelijkheid en op welke manier kan, wil en ga ik deze visualiseren?
De vraag; wat is subjectieve werkelijkheid is al gedeeltelijk beantwoord. Ik ben immers tot de conclusie gekomen dat objectieve werkelijkheid niet bestaat? In deze periode zal ik gaan onderzoeken wat subjectieve werkelijkheid nu daadwerkelijk is.

De opdracht zal in dagboekvorm gegoten worden waarin de persoonlijke emotie ten opzichte van aspecten die van waarde geacht worden, tot uitdrukking gebracht worden.

Onderzoek 1
Om dit onderzoek te starten begin ik mijzelf elke dag een cijfer te geven. Hoe voel ik mij? Dit emotionele cijfer zal zich bevinden tussen de 0-10. Ik zal dit in en grafiek noteren en elke dag het cijfer visualiseren.
Op deze manier krijg ik een 'letterlijke' vertaling van mijn persoonlijke emotie per dag.

Onderzoek 2
Vrolijke of juist sombere ervaringen op een fantasierijke manier visualiseren door gebruik te maken van vorm, kleur, ruimtes waardoor je een suggestie weergeeft van de (mijn) realiteit.

Onderzoek 3
Gewoon fotograferen, alles wat los en vast zit. Spelen met diverse camera's, technieken, snapshots.
Deze beelden kan ik naderhand in een context plaatsen en een gedachtegang beargumenteren?

Finetunen

2009-10-23T01:37:00.000-07:00

Oké, de keuze is gevallen.
Het verhaal van de mooie toekomst, opbouw, nieuwe straat, verwachtingen in 1997 in contrast met de lege saaie straat anno 2009.
Het is nu een kwestie van de details. Dus vele variaties uitproberen en printen maar.

Selecteren, selecteren en nog eens selecteren....

2009-10-23T01:30:00.000-07:00

Filmisch, geïnspireerd door de beelden van Bleu Velvet. Wellicht ligt er iets schokkendst in het gras??

De opbouw van de straat en de desillusie, Lege saaie straat met saaie beelden.

De opbouw van de straat en de desillusie, Lege saaie straat met beelden waarbij je de straat niet te zien krijgt maar verscholen in de mist.

Expected- Unexpected

2009-10-21T04:53:00.000-07:00

Nog druk aan het selecteren en kiezen;

De helaasheid van het hedendaagse

Expected- Unexpected

Expected- Unexpected

De helaasheid van het hedendaagse

2009-10-18T10:22:00.000-07:00

De helaasheid van het hedendaagse,
Dit zijn de kernwoorden van het project zoals ik dit ervaren heb. Nu nog de keuze maken hoe en welke ik ga presenteren. Dit blijft voor mij een moeilijke keuze, ik weet wat ik wil vertellen maar vind het moeilijk om de juiste keuzes te maken uit al die beelden die ik in de afgelopen periode heb gemaakt. Communiceren met beeldmateriaal, het klinkt zo eenvoudig maar het zal voor mij voorlopig nog een aandachtspunt blijven. Omdat ik helaas afgelopen zaterdag heb gemist zal ik er toch grotendeels zelf uit moeten komen, alhoewel ik toch bij wat medeklasgenoten om raad ga vragen.

Keuze 1
De helaasheid van het hedendaagse
waarin ik het verleden en het heden naast elkaar leg. (lees mijn blog 'de straat zoals deze is')

De helaasheid van het hedendaagse
waarin ik het verhaal vertel van de verlaten straat waar de vervreemding heeft toegeslagen.

De straat zoals deze is....

2009-10-15T03:01:00.000-07:00

Mijn vraag
Kan ik als ‘documentair fotograaf’ de kijker een wereld laten zien zonder dat ik aanwezig ben?
In hoeverre heeft mijn keuze voor kader, kleur, perspectief of benadering invloed op waar de kijker naar kijkt?

De straat als observator
De zichtbare wereld vastleggen. Met mijn oog door de lens van de camera door het afgebakende gebied, de straat waarin ik woon, lopen zonder emotie. Ik ben aan de slag gegaan, op zoek naar de werkelijkheid, op zoek naar hoe ik als ‘ fotograaf’ de werkelijkheid kan tonen. Ik heb dus duidelijk geen programma als observator en hoef dus ook niets te verzinnen.
Echter het spontane is al verdwenen als ik de sluitertijd en het diafragma instel om een foto te maken. Ik heb immers al gekeken en bepaal het moment, het kader, de afstand, het perspectief.
Ik wordt ook geconfronteerd met het moment, dag en nacht, zon en mist. Het actuele want vandaag is actueel maar wat brengt de dag ons morgen?
Juist de onvoorspelbaarheid maakt het interessant en daagt mij uit om toch zo objectief mogelijk te zijn en zoveel mogelijk ruimte over te laten aan de interpretatie van de kijker.
Het blijft moeilijk, objectiviteit bestaat niet, is onmogelijk. Buiten het feit dat je als maker invloed uitoefent op het beeld ben je ook afhankelijk van de interpretatie van de kijker.

De straat als jager
Op zoek naar het juiste moment wat zich in de werkelijkheid afspeelt. Niet de registratie maar juist de beleving, het gevoel van de straat weergeven. Dat betekend dat ik net als de observator geen programma heb maar wel de camera dag en nacht bij mij zal moeten hebben om dat ene moment wat zich eventueel gaat voordoen kan vastleggen. s’Avonds staat de camera op statief naast mijn bed, bij het verlaten van het huis hangt deze om mijn nek en in de auto ligt deze op de bijrijderstoel. Ik moet immers snel kunnen handelen. Maar wat als er geen mensen zichtbaar zijn in dit afgebakende gebied, op welk moment wacht ik dan? Juist omdat er geen mensen aanwezig zijn werd ik gedwongen om de straat op een andere manier te onderzoeken. Als een echte jager door de nacht, de ochtenden, de mist en de struiken op zoek naar de geur, de spanning van de lege verlaten straat. Ik voel mij de paparazzi van de straat waar niks gebeurt. Regisseur van een spannende film. Tijdens deze jagersdrang heb ik volop gebruik gemaakt van verschillende perspectieven, scherpte diepte, onscherpte, afstanden tot het onderwerp enz. Ik ben op jacht naar de werkelijkheid en de ziel van een lege straat en zal dit verhaal communiceren naar de kijker .

Bevindingen van de straat
Een jonge villawijk aan de rand van een dorp met vrij uitzicht. Aan de ene zijde van de straat bevinden zich de vrijstaande huizen, aan de andere zijde het water en het groen. De straat is in 1997 opgebouwd en vele jonge gezinnen hebben daar een kavel aangeschaft en vervolgens hun huizen gebouwd. Vele hebben hun huis zelf gebouwd, een enkeling heeft het laten bouwen. Het begin van een nieuwe toekomst, een gemeenschap en een ideale samenleving.

Zelf ben ik hier ruim twee jaar geleden gaan wonen, ik kom niet uit de omgeving en mijn werkomgeving is ook elders. Het investeren in de directe omgeving heeft zich beperkt tot contact met de buren. Ons huis staat inmiddels te koop, we zitten in de fase dat we behoefte hebben aan een sociale directe omgeving en die bevindt zich grotendeels in den Haag.

Het heden van de straat is volgens mijn bevindingen het ideaalbeeld van een samenleving waarin rust, ruimte en afzondering centraal staat en als dit je keuze is dan woon je er perfect.
Maar toch wringt er iets, de verlaten straten zorgen voor een dramatisch theatraal tafereel. Het is duidelijk zichtbaar dat er zorgvuldig is gewerkt aan een toegankelijke burgerlijke leefomgeving maar niets is minder waar. De vervreemding heeft toegenomen en niets wordt onthult, behalve de auto op de oprit.

De straat is een perfecte omgeving voor een film. De grote vrijstaande huizen, het groenrijke ruimtelijke uitzicht, water met pittoreske bruggetjes als decor.
Er is een spanning aanwezig, de straten zijn verlaten. Een duidelijk bewoonbare straat waar niemand zich vertoont.
Ik mis de zichtbare levensvreugde, de gezelligheid en de sociale samenleving. Ieder heeft netjes zijn of haar tuin afgebakend, de inkijk in het huis zorgvuldig afgeschermd en zelfs de voortuinen, welke tot een sociaal contact kan leiden zijn onderhoudsvriendelijk dus het gras hoeft zomers niet gesproeid te worden. Ik zou kunnen suggereren dat er een gebeurtenis plaatsvindt, zonder dat deze zichtbaar is.

We zijn nu in de fase aangekomen dat er keuzes gemaakt gaan worden en dat ik mijn constatering zal gaan vertellen.

Een verrassende straat

2009-09-28T13:55:00.000-07:00

Deze opdracht staat in het teken om op zoek te gaan naar de objectieve werkelijkheid als observator en als jager. Op intuïtie ben ik beelden gaan vastleggen, maar ook bewust op onderzoek naar de grenzen van de ' werkelijkheid'.
Ik baalde al vrij snel van mijn straat, de straat waar afzondering en rust centraal staat. Op iedere foto was geen mens te bekennen en mijn geduld is echt op de proef gesteld.
Toch is mijn onderzoek op dit moment op het punt aangekomen dat ik de straat ben gaan bekijken als een film, maar dan een hele spannende film. Ik ben aan het jagen naar filmische beelden en daarbij werken de tijdsstippen lekker mee. De mist, de avond maar ook de blauwe lucht zorgen voor verrassende beelden. Juist de straat waar niemand zich vertoont zorgt voor een spanning. De huizen, die duidelijk bewoond zijn maar waarvan niemand een glimp van opvangt. Zelfs ik als onderzoeker, bespieder, bijna ziekelijk aan het staren naar een lege straat krijgt de gelegenheid om enkel een lege straat te vertonen. Zal dit dan de objectieve werkelijkheid zijn van de Salie? Het onderzoek is nog niet afgerond, ik heb nog enkele weken te gaan....
Ik ben erg benieuwd naar wat ik nog tegen ga komen, maar ik heb mijzelf verrast met de ontwikkeling van deze saaie straat, die ik nu als een spannende film ben gaan bekijken....

Hoofdrol

2009-09-28T13:45:00.000-07:00

Neemt bezit van de straat......

Zichtbaar onzichtbaar

2009-09-28T13:40:00.000-07:00

De straat is leeg, er is niemand te zien....

Jagen naar een scène

2009-09-28T13:34:00.000-07:00

De straat is leeg, er is niemand te zien....

Op zoek naar iets wat er niet is, wat niet komen gaat????
Ik voel mij een bespieder naar iets wat er niet is, een jager naar.....?

Scène in de mist...

2009-09-28T12:55:00.000-07:00

Zondagochtend 20 september 07.30 uur

De straat is leeg, er is niemand te zien......

Mindmap

2009-09-22T13:42:00.001-07:00

De straat waarin ik woon,
De straat is leeg, er is niemand te zien...
Zoals altijd een notitieblok bij de hand zodat ik mijn gedachtespinsels op elk moment van de dag kan noteren. Een nieuwe opdracht zorgt altijd weer voor vele ontwikkelingen in mijn hoofd om vervolgens na de feed back weer op een ander spoor terecht te komen.
Enkele weken geleden hebben we met een kleine groep brainstormtechnieken toegepast op initiatief van Jos. Naar aanleiding daarvan ben ik hier verder op doorgegaan. Ook ben ik gaan mindmappen. Een simpele manier van de zaken in kaart brengen voor mijzelf waardoor ik tot andere ideeën kom. Het brengt mij weer iets verder in dit traject en op deze manier kan ik op verschillende manieren naar de straat kijken.

Scène in de nacht

2009-09-19T13:44:00.000-07:00

De straat is leeg, er is niemand te zien......
Het decorstuk voor een film, de nachtelijke taferelen in de straat....., de verlaten straat of misschien toch niet? De straatlantaarn, getuige in de nacht. De gezichtsloze persoon die verdwijnt.

Decorstukken aan de Salie

2009-09-19T12:46:00.000-07:00

De straat is leeg, er is niemand te zien......
De huizen staan als decorstukken tentoongesteld, ieder huis is uniek qua architectuur. Het ideaalbeeld van een samenleving waarin rust, ruimte en afzondering centraal staat. Het zou een decorstuk kunnen zijn van een film, een idealistische film of juist een horror?
Het huis, dat stukje privé in een openbare ruimte kan worden weergegeven als theatraal in een 'verlaten' omgeving. En juist de verlaten omgeving zorgt voor de dramatiek, eenzaamheid en vervreemding.

Objectieve werkelijkheid in panorama

2009-09-19T12:39:00.000-07:00

De straat is leeg, er is niemand te zien......

De straat waar ik in woon....

2009-09-17T02:59:00.001-07:00

Een mooie groene straat, aan de rand van het dorp dicht tegen de dijk aan. Kerkdriel is letterlijk het land van Maas en Waal.
'Ochtends vroeg ontwaak ik met schitterend uitzicht wat mij rust geeft en waar ik van kan genieten.
Voor deze opdracht ben ik begonnen naar een speurtocht in deze natuur. Niet de mens, niet de huizen maar juist deze natuur. Ik heb echt mega veel foto's gemaakt, bewust en op intuïtie. Daarna ben ik gaan analyseren op welke manier ik als observator en als jager aan het werk ben geweest.

Allereerst een overzicht

Als observator;
Moeilijk, moeilijk, moeilijk.... niet registreren maar doelbewust de ' werkelijkheid ' vastleggen.

Wat verborgen wordt, wat er niet mag zijn

Jagen naar de invloed van standpunt, afstand, kader, vertelling

Dansen om het onderwerp

Feed back Bas
De straat is het onderwerp, ik heb mij niet geconcentreerd op de straat maar op onderwerpen in de straat.
De bank zou een goed onderwerp kunnen zijn. Proberen om een duidelijk beeld van de straat te creëren.

Feed back Bart
Omdat er in de straat weinig gebeurt is het raadzaam om gebeurtenissen te registreren zoals bv wanneer de laatste lichten uitgaan, hoeveel auto's er de straat in rijden enz.
Ook zou ik kunnen zoeken naar een idee om enigszins iets te laten gebeuren in de straat.
Begin beschouwend
Zoeken naar de kritische afstand

Ik ga met een hoofd vol vragen/ verwarring/ ideeën naar huis, mijn hersenen werken op volle toeren.

Ine Lamers- Motives

2009-09-11T13:50:00.000-07:00

Dit boek geeft een overzicht van haar werk 1994-2002. De essays van Frits Gierstberg, Maaike Bleeker en Frank van de Veire zoomen in op de verschillende fotografische, cinematografische en theatrale aspecten van haar werk.
Voor mij een inspiratiebron, weer uit de kast gehaald na aanleiding van deze opdracht.
Tip!

Objectieve werkelijkheid

2009-09-04T02:49:00.000-07:00

Wat is de objectieve werkelijkheid en op welke manier kan ik deze visualiseren?
Dat is de kernvraag van deze opdracht. Ik als observator, ik als jager en dit in een afgebakend gebied, nl de straat waarin je woont.

Het zoeken naar een origineel onderwerp zal voortkomen uit een concept. Uit het ontleden van de opdracht maar ook uit het ontleden van de straat. Ik zal vanuit een objectieve benadering het onderwerp cq plaats op een neutrale manier proberen weer te geven.

Dan kom ik weer terug op de objectieve werkelijkheid waarin de documentaire fotograaf wordt geacht de buitenwereld te becommentariëren en dat is nu net het struikelblok, maar ook de grootste uitdaging van deze opdracht.
Kan ik als ‘documentair fotograaf ‘ de kijker een wereld laten zien, zonder dat ik aanwezig ben? In hoeverre kan ik onzichtbaar zijn? In hoeverre heeft mijn keuze voor kader, kleur, perspectief of benadering invloed op waar de kijker naar kijkt? Inmiddels heb ik er nl ook al naar gekeken?

Afgelopen donderdag hebben we met een kleine groep een aanzet gemaakt om op een andere manier tot creatieve ideeën te komen; creatieve technieken voor ideeën generatie. Dit op initiatief van Jos. Voor mij persoonlijk was het een eyeopener, een andere manier van benaderen waardoor je op onverwachte en originele ideeën komt. Het zou zelfs voor mij een manier kunnen zijn om buiten mijn eigen kaders te treden.

In afwachting tot de lezing van Michiel ben ik al druk met de ontwikkeling van het concept, de probleemstellingen en het bestuderen van het werk van documentair fotografen waaronder Henri Cartier- Bresson, Hans Aarsman.

Competentie augustus 2009

2009-09-04T02:20:00.000-07:00

Rotterdam

2009-09-04T01:13:00.000-07:00

Cruise

2009-09-04T01:00:00.000-07:00

De fases van het leven en het dagboekproject

2009-06-09T02:37:00.000-07:00

We zijn alweer in de laatste fase van het dagboek project en wederom vraag ik mij af of een project überhaupt wel eens een einde krijgt.
Het dagboekproject heeft voor mij geleid tot weer nieuwe ontwikkelingen.
Op dit moment ben ik voor mijzelf Q4 aan het evalueren.

In mijn eigen persoonlijke leven die ik wel eens vergelijk met een treinreis ben ik mij bewust van de levensfases welke ieder van ons meemaakt. De keuze voor deze opleiding is ook een nieuwe levensfase en dan heb ik het nog niet eens over welke fases hier weer uit vloeien. Op een of andere manier is het onderwerp ‘levensfases’ voor mij een hot item. Aangezien ik over anderhalve week ga trouwen, is dit wederom ook een nieuwe levensfase en dat benadrukte de ambtenaar van de burgerlijke stand mij ook nog eens en ze heeft gelijk.

Maar genoeg over mijzelf,

Door het intensieve contact met mijn oma, de vragen die ik haar heb gesteld maar ook de tijd dat ik bij haar ben geweest wordt ik wederom geconfronteerd met een levensfase, de levensfase van mijn oma waar ik mij helemaal in heb verdiept. Het gekke is doordat ik haar leven door de lens bekijk ze een onderwerp is geworden, niet meer mijn oma maar een onderwerp waar ik mij in heb vastgebeten en geprobeerd het inlevingsvermogen zo dicht mogelijk te benaderen. Hoe zij de dagen ervaart zal ik nooit op haar manier kunnen ervaren. Maar ik heb deze periode wel als bijzonder ervaren, ze heeft een stukje van haar leven met mij gedeeld.

FASE 1 Het vruchtbeginsel waarin eicel en zaadcel bij elkaar komen

De eicel is aanwezig, een duidelijk omschreven opdracht met daarin de leerdoelen omschreven. Het is aan mij om deze te doen ontstaan tot iets moois. Dus de actieve zaadcellen erop loslaten, mijn creatieve ingevingen.

Mijn eerste ingeving bij het ontvangen van de opdracht was een dagboek over mijn dromen, maar ik ben hier vrij snel van afgestapt. Het idee was niet actief genoeg en leidde tot niets. Terwijl ik in mijn agenda aan het bladeren was stuitte ik op de verjaardag van mijn oma die 19 mei plaats gaat vinden, 85 jaar alweer…. Een groot feest op die dag in schril contrast met de rest van de 364 dagen die zij beleeft. Dat was het moment dat het zaadje de eicel heeft bevrucht, het idee is ontstaan en het begin van iets moois.

FASE 2 De vrucht

Dit stadium kenmerkt zich door een snelle groei en uitzicht krijgen op een vorm.

Allereerst heb ik mijn oma benaderd en gevraagd of ze bereid is om mee te werken. Dat is een belangrijk item. Ik ben gaan scannen door heel erg veel foto’s te maken, zowel van mijn oma als van haar beperkte omgeving. Nog doelloos aan het zoeken naar wat er uiteindelijk geboren gaat worden.
Met soms het zweet op mijn voorhoofd, want werkelijkwaar, mijn oma zit de hele dag in de stoel! Hoe maak ik in hemelsnaam een dagboek als iemand zich niet verplaatst? De opmerking welke Michiel heeft geplaatst dat je jezelf niet druk moet maken over welk onderwerp geeft mij vertrouwen.

FASE3 De babyfase

De periode waarin belangrijke ontwikkelingen plaatsvinden. De geboorte van het idee heeft plaatsgevonden en de basis is gelegd. In deze fase wordt het natuurlijke mechanisme geactiveerd en zit je in de ontwikkelingsfase die nagenoeg geheel natuurlijk verloopt.

Met mijn camera in de hand heb ik zoveel mogelijk foto's gemaakt, begonnen met mijn oma, haar handen, voeten, het interieur, foto's van de kinderen en kleinkinderen, de telefoon, afstandbediening, uitzicht maar uiteindelijk ook van de vlekje op de muur, de stofjes, stopcontact, lunch, ontbijt, diner enz. Kortom, ik heb mijn zintuigen laten werken.

Tijd doorgebracht in haar stoel en naast haar stoel. Gesproken met mijn oma, maar ook met degene die haar verzorgen, haar kinderen, mijn tantes.

De geschiedenis van mijn oma, haar leven in alle levensfases. Stamboom, foto's, familie.

Fotoboeken bekeken (o.a van Wim van Ophem), puur ter inspiratie en gesproken met mensen in mijn omgeving, hoe hun dagboek eruit zou zien.

FASE 4 Kind

Het kind ziet nog geen samenhang, leren speelt hierbij een grote rol.

*Dagboek van……
Maak ik het dagboek vanuit mijzelf als kleindochter of
Maak ik het dagboek vanuit mijn oma?

* De vraagstelling voor deze opdracht is voor mij;
Hoe voelt het om in deze levensfase te bevinden?
Hoe voelt het om totaal afhankelijk te zijn?
Wat is belangrijk en hoe brengt mijn oma de dagen door?
Hoe ervaart mijn oma de verjaardag, en kijkt ze hiernaar uit?

*Materiaal
Hoe kom ik aan zoveel mogelijk informatie en materiaal?

Door de vele foto’s die inmiddels zijn gemaakt, de presentatie aan medeklasgenoten, Bas en Michiel heb ik veel feedback gekregen. Niet alles heb ik meteen begrepen maar heb hier wel iets mee gedaan. Ik heb de kritieken en vragen zoveel mogelijk geprobeerd te beantwoorden voor mijzelf, dit heeft mij ook op andere ideeën gebracht.

Ik heb een tweede fotocamera bij mijn oma achtergelaten met een begeleidend schrijven erbij voor degene die haar verzorgen/ bezoeken. De vraag die ik heb gesteld om zoveel mogelijk momenten vast te leggen die een onderdeel zijn van haar dagindeling. Bv de apotheek die medicijnen komt brengen, als haar eten wordt gebracht enz.

FASE 5 Pubertijd

In de pubertijd vindt een belangrijk deel van de bewustwording plaats. Onzekerheid kan frustrerend zijn.

Het project vordert maar er moeten knopen worden doorgehakt, dit zorgt voor onzekerheid. Ik heb inmiddels wel gekozen om vanuit mijn oma het dagboek te maken.
Maar wat wordt de tijdslijn?
Is het wel een goede keuze om haar verjaardag erin te verwerken?
Stop motion uitvoering of boekje?
Welke beelden ga ik gebruiken en welke niet?
Moet ik een portret laten zien van mijn oma zodat de kijker weet van welk persoon dit dagboek is?
Hebben mijn foto’s wel genoeg vertellende waarde? (narratologie)

FASE 6 Volwassene

De periode waarin je geacht wordt zelfstandig te kunnen handelen, en je moet over je eigen handelen kunnen instaan. Je bent volgroeid.

Ik heb keuzes gemaakt, een stop motion film met daarin de beelden verwerkt welke ik heb gemaakt. Allereerst wilde ik feedback om mijn gevoel bevestigd te krijgen en graag tips welke ik kan gebruiken voor de verdere uitvoering hiervan.
Naar aanleiding hiervan ben ik gaan fine tunen,
gespeeld met;
tijd
opbouw van beelden
herhaling van beelden
het weglaten van beelden
enz enz enz.

Uren achter de computer en op een gegeven moment zie ik het niet meer. Misschien toch een boekje maken?
Ik besluit een dummie te maken want een keuze maken is eerst uitvoeren en dan pas een besluit maken.

Gewapend met 2 stop motion versies en een boekje ontvang ik feedback en kritische reflectie.
Het wordt na lang aarzelen toch een stop motion, ik luister naar mijn eerste onderbuikgevoel.
Nu is het wederom fine tunen……

FASE 7 Laatste fase

Sterven is het proces dat voorafgaat aan de dood, de laatste levensfase.
De snelheid van dit proces kan langzaam of snel verlopen.

De laatste fase van dit project, het overdenken van alle fases welke er zijn doorlopen. Het bewust zijn van de ontwikkelingen en in mijn geval hier met een tevreden gevoel op terugkijken. Los van het eindresultaat is dit weer een hele worsteling maar zeer zeker weer wat stappen genomen wat een voldaan gevoel geeft.
Deze laatste fase van het project zal eens een afsluiter krijgen, maar er is nog een hoop te doen. Allereerst zorgen voor een goede presentatie op zaterdag 13 juni en daarna een mooi boek maken voor mijn oma, waar ik erg veel van houd, respect voor heb en enorm dankbaar dat ze mij zo dichtbij heeft laten komen in haar levensfase…… in haar laatste levensfase maar waarvan ik hoop dat ze nog vele mooie momenten mag meemaken, en voor haar is dit project er één van.

Inspiratie

2009-05-17T03:08:00.001-07:00

Gisteren tijdens de les van Michiel narratieve en non narratieve boeken besproken. Het boek 'doodgewoon' van Wim van Ophem kwam in mijn handen en deze is gezamenlijk geanalyseerd.
Gek genoeg kwam ik allemaal foto's tegen welke ik ook bij mijn oma heb gemaakt. Zijn verhaal en boodschap wijkt wel af van het dagboek van mijn oma, maar er zijn zeer zeker overeenkomsten.
De manier van benadering en weergave vind ik treffend en zeer respectvol. Het feit dat de foto's zoveel overeenkomsten hebben vind ik op zich wel inspirerend. Hij heeft immers een zeer doordacht boek gemaakt en goed overwogen welk verhaal hij wilt vertellen. Het is zeer zeker een inspiratiebron voor mijn dagboekverhaal.

Foto's uit 'doodgewoon' van Wim van Ophem;

Foto's die ik heb gemaakt tijdens de bezoeken aan mijn oma;

Associatie

2009-05-17T01:51:00.000-07:00

Wanneer ben je oud?
Wordt je oud als je stopt met investeren in jouw eigen leefomgeving en geen nieuwe spulletjes meer aanschaft? Of heeft dit te maken met de periode waarin je leeft? Bejaarde mensen zijn meestal omringt met herinneringen van vroeger. Zo ook mijn oma. Ik kom vrijwel alleen maar spulletjes uit het verleden tegen.
Hieronder een drieluik van materialen die mijns inziens direct de associatie leggen met een ouder persoon.

Circle of life

2009-05-17T01:37:00.000-07:00

Bezoek aan mijn oma en alles fotograferen wat binnen haar bereik ligt. Naast de vele, overigens fijne gesprekken blijf ik maar fotograferen. Ik zie op deze manier weer een andere kant van mijn oma en dat voelt goed. Ik ben trots op haar.
Thuis aangekomen maak ik een selectie van foto's, print ze uit en ga puzzelen. Een puzzel van foto's en kijken wat er uit ontstaat.
Ik stuit op foto's die mij confronteren op het moment dat ik ze naast elkaar plaats, namelijk de zwitsal doekjes, de babyfoon, de luiers en de drinkbeker. Allevier elementen die we kennen uit onze baby/kinderjaren.....

Mijn oma, geboren en als kind afhankelijk van wat haar ouders kunnen bieden, de zorg en liefde - mijn oma, schenkt haar kinderen het leven, verzorgt ze en geeft ze liefde - mijn oma, wordt afhankelijk van haar kinderen, hun zorg en liefde; de circle of life, inclusief de symbolen van de kindertijd, de zwitsal doekjes, de babyfoon, de luiers en de drinkbeker

Tijd....

2009-05-17T01:25:00.000-07:00

Naar aanleiding van het analyseren van de film "Bleu Velvet" ben ik op onderzoek gegaan hoe ik herhaling in mijn dagboek kan laten terugkomen om de kijker ergens bewust te van maken.
Tijd is datgene wat een kernwoord is in mijn project.
Hoeveel tijd heeft mijn oma nog?
Hoe lang duurt de dag voor mijn oma?
De tijd tikt door!
Haar lichaam is een tijdbom!
Tijd.....

Persoonlijke note; Deze klok herinnert mij aan de tijd met en bij mijn oma. Vroeger hing de klok in het oude herenhuis, als kind hoorde ik elk half uur het geluid wat deze klok maakt. Ook tijdens de logeerpartijen.
De klok verhuist net zoals mijn oma, en tikt vrolijk door. Voor mijn oma wordt het leven moeilijker, maar ook zij tikt lekker door. Nu maakt juist deze klok mij bewust van de tijd vroeger maar ook van nu.... het maakt mij bewust van de tijd..... die gewoon door tikt.

Feedback

2009-05-17T00:01:00.000-07:00

Op zaterdag 9 mei is het de bedoeling om een overzicht te maken van jouw project. Naar aanleiding daarvan kan ieder een opmerking, tip of vraag plaatsen. Onderstaand een kort overzicht over de fase waarin ik verkeer;

Dagboek van mijn oma;
Inleiding
Woont in eigen gedeelte in woning van haar dochter en kan alleen nog maar in haar stoel zitten. Heeft bij alles hulp nodig en is veel alleen.
19 mei wordt ze 85 jaar. Haar verjaardag wordt groots gevierd met heel veel mensen.
Vraag/ onderzoek;
Hoe/ is het erg is het om de dagen door te komen? Wellicht heeft zij haar situatie geaccepteerd?
Wat betekent het contrast; alleen zijn<-> verjaardag? Is het een dag waar ze naar uitkijkt of juist tegenop ziet?

Omgeving; het bereik van mijn oma. Haar letterlijke wereld.

Haar leven van toen en nu.

Afhankelijk van.

Mensen om haar heen.

Naar aanleiding van deze kleine presentatie kreeg ik de onderstaande feedback;

Wat wordt het ingenomen standpunt?
Mijn standpunt is om vanuit mijn oma het dagboek te maken.

Heel veel punten/verhalen die je wilt vertellen, misschien teveel?
Absoluut mee eens, ik moet mij concentreren op 1 punt en dat is misschien wel de sleur in het dagelijkse leven. Het wachten op....?Ik wil mij echter nog niet teveel vastleggen op 1 onderwerp en alle mogelijkheden open laten.

Wat wordt de tijdslijn en het tijdsbesef?
Tijdslijn is voor tijdens en na haar verjaardag.Tijdsbesef? Ik weet niet of dit belangrijk is om te verwerken maar kan dit absoluut menemen in het onderzoek.

Interessant om uit te vinden of ze gelukkig is. Oud worden is gaaf, oud zijn niet...?
Ik heb deze vraag aan haar voorgelegd. Antwoord is; Als je niet oud wordt dan sterf je jong!

Persoonlijker maken. Meer uit de ogen van je oma? Alles wat ze bv kan zien/ meemaakt vanaf de plek waar ze zit?
Eigenlijk laat ik dit al zien, maar ik kan idd veel meer laten zien dmv een dag fotograferen met de camera naar buiten gericht. De vlekjes op het plafond en de schroefjes in de muur.

Zelfportret van oma ontbreekt waardoor identificatie lastig wordt.
Oma zie je in de spiegeling van de tv. Omdat het dagboek vanuit haar wordt verteld zal ik geen portret laten zien. Maar ik kan wel foto's van haar in een lijstje tonen of gedeeltes zoals handen, voeten enz.

De foto's voelen afstandelijk aan. Misschien activiteit/ handelingen fotograferen, wat voelt zij, wat doet zij, wie is zij?
Hieruit blijkt dat ik nog meer moet laten zien, maar mijn oma doet de hele dag niets. ik zal het meer persoonlijker maken. Hoe? door nog meer foto's te maken.

Hoe voelt jou oma zich? Vrolijk, verdrietig?
Ik moet duidelijker zijn wat ik wil communiceren en een standpunt innemen. Dit begint wel te vormen. Ik voel zo langzamerhand wel hoe mijn oma zich voelt. Op deze manier kan ik dit communiceren. Kortom; ik moet een duidelijker standpunt innemen.

Is je oma niet ongelukkig omdat jij dit zo ziet?
Het lijkt mij vreselijk om ouder te worden en totaal afhankelijk te zijn. Ik weet dat mijn oma hier vroeger ook zo over dacht. Maar wellicht heeft zij haar situatie geaccepteerd, en dat ben ik nu aan het uitzoeken.

Dagboek van Marietje Pietje van Lowietje

2009-05-07T02:32:00.000-07:00

Mijn hebbes moment ga ik vormgeven.
Vorige week heb ik een bezoek gebracht aan oma en haar mijn idee voorgesteld. Ze vond het absoluut geen probleem dat zij mijn onderwerp zou zijn. Volgens mij voelde ze zich zelfs een beetje vereerd.

Eerste fase;
Registreren dmv heel erg veel foto's maken.
Keuze maken vanuit welke hersenpan ik dit dagboek wil maken; Kleindochter of oma?

Tweede fase;
Naar aanleiding van de afgelopen zaterdag heb ik besloten om mij te gaan verdiepen in het leven van mijn oma.
Ik zal haar wederom bezoeken en haar dagelijkse bezigheden vastleggen; bezoek van de postbode, uitzicht, innemen van medicijnen enz.
Ook zal ik er een fotocamera achterlaten en vragen of zij foto's wilt maken
Heel veel praten met haar en vragen hoe zij de dagen ervaart.

Op zoek naar,....

2009-05-07T02:07:00.000-07:00

Aangezien ik nog in de oriënterende fase zit in deze opdracht ga ik foto's maken, heel erg veel foto's. Van alles wat, op zoek naar ..... ?
Deze fase komt mij bekend voor, elke opdracht begint met een zoektocht wat vervolgens leidt naar een onderzoek welke, volgens mij, altijd oneindig is.
Ik richt mij op de saaie dagelijkse beslommeringen in en rond het huis.
Wat staat er in mijn dagboek?
Het zal toch niet zo zijn dat ik een saai leven leidt? Dat brengt mij weer op dromen, lees nachtmerrie.
Nee hoor, ik kom tot de conclusie dat ik echt geen saai leven leidt, sterker nog, mijn lichaam vraagt om meer ritmiek, meer rust en een stukje meer relativeren wat leidt tot meer genot van het leven.

Dan komt het hebbes gevoel!
Mijn oma zal op 19 mei de leeftijd van 85 jaar bereiken. Rond deze dag zal er een grootse bijeenkomst van de familie plaatsvinden.

Situatie;
Oma de Baaij, Marie Petronela Louise de Baaij alias Marietje Pietje van Lowietje!
Oma woont op een woonboerderij bij haar dochter en gezin in huis.
Er is xx jaar geleden na een paar hersenbloedingen besloten dat oma niet meer zelfstandig kan wonen en een zorghuis was niet datgene wat haar toegewenst werd. Dus heeft mijn tante een gedeelte van de woonboerderij verbouwd en heeft oma een eigen ruimte met voordeur, toilet, douche, keukentje, kamer en slaapgedeelte.
De taak die mijn tante op zich heeft genomen is behoorlijk groot. De zorg is nu echter zo zwaar dat de overige dochters van mijn oma bijspringen in de zorg.
Dit in het kort de situatie.

Hoe ervaar ik deze situatie als kleinkind;
Heit feit dat oma wordt opgevangen door haar eigen kinderen kan je als een uitzonderlijke situatie beschouwen. Ik heb er veel bewondering voor en respecteer dan ook deze beslissing.
Maar Oma heeft verder geen lotgenoten die net als haar de hele dag de tijd hebben, lichamelijke ongemakken en noem maar op. Ze zit hele dagen voor het raam, met als uitzicht een hoge dijk waar met mooi weer mensen voorbij komen fietsen. de ruimte om haar heen is beperkt en ze is steeds meer afhankelijk van de zorg.
Als ik op bezoek ga dan is oma altijd goedgezind, nooit mopperen, sterker nog ze is goed bij de tijd. Ze geeft de indruk dat de situatie een juiste keuze is geweest.

Wat en waarom is dit een interessant onderwerp?
Wat staat er in het dagboek van een ouder persoon, beperkt en afhankelijk? Wat is jouw dagelijkse bezigheid om de dagen door te komen?
Met als hoogtepunt die ene dag dat iedereen aanwezig is om je verjaardag te vieren! Kijk je daar dan naar uit? Is het vermoeiend? Is het verschrikkelijk maar wil je dat niet uiten?
wat mij het meest interessant lijkt is het contrast van eenzaamheid en de overweldiging van de mensenmassa.
Maar wellicht zijn de dagen helemaal niet zo oninteressant.

Lief Dagboek,....

2009-05-07T01:45:00.000-07:00

Tijd voor de nieuwe opdracht, kwartaal vier alweer. Ditmaal in een dagboekvorm. De bedoeling is om een interessant dagboek te maken vanuit jezelf of vanuit de hersenpan van iemand anders. Dit is behoorlijk verkorte versie van het onderzoek wat ik de aankomende periode zal verrichten.

Dromen
Mijn eerste ingeving was om een dagboek te maken van mijn dromen. Tja, ik kan niet duidelijk benoemen waarom maar het lijkt mij een bijzonder experiment. Dromen en werkelijkheid door elkaar heen laten lopen. Aangezien we in de eerste week de ruimte hebben om het idee wat meer vorm te geven ben ik begonnen met het fotograferen van mijn bed, mijn bezigheden en het noteren van de dromen waarvan ik mij nog bewust was de volgende ochtend. Ik heb tig foto's gemaakt, op zoek naar dat moment van beethebben.... het gevoel van hebbes, ik heb je en dat moment kwam maar niet.

Serieel beeld in het kort....

2009-04-02T01:33:00.000-07:00

Ik heb de opdracht ontvangen als een uitdaging. Contact maken in het werkveld, onderzoekende houding en uiteindelijk en presentatie hiervan maken.

Keuze van de fotograaf
Was mijns inziens erg belangrijk. Ik ben afhankelijk van de bereidbaarheid van deze persoon.
Uiteindelijk is mijn keuze gevallen op Juul Hondius. Deze persoonlijke keuze heeft te maken met het werk van Juul en het beeldverhaal wat hij weergeeft. Juul heeft het wel spannend gemaakt door diverse keren de afspraak te verschuiven en in zijn manier van communiceren via telefoon of mail kon ik niet echt opmaken dat hij bruiste van enthousiasme. Het tegendeel! Maar de aanhouder wint en hij heeft het ruimschoots goedgemaakt tijdens ons bezoek, wat een hele fijne ervaring was.

Samenwerking met Jos.
De keuze om met Jos samen te werken heeft o.a te maken met het feit dat ik bij Jos het georganiseerde en gedrevenheid herken. Ik vind het prettig om een duidelijk plan van aanpak te maken en op deze manier een proces in te gaan. Buiten het feit dat Jos een fijn persoon is om mee samen te werken, heeft hij veel kennis op gebied van fotografie en toont veel initiatief.
We hebben veel overleg gehad samen en ook ons vooronderzoek heeft zijn vruchten afgeworpen. Ik heb heel erg veel geleerd van deze samenwerking. We hebben naast een serieuze samenwerking ook een hoop lol gehad en onszelf na afloop van de interviews verwent met een gezellig en heerlijk diner. Wij hebben elkaar tot "portret buddy" gedoopt.

Ontwikkeling op technisch gebied
Tijdens de zaterdaglessen van Frans Weijers hebben we les gekregen in camera vaardigheid, geluid en montage. Tijdens deze lessen hebben we informatie gekregen over de mogelijkheden welke je zou kunnen gebruiken. Ik besef dat deze enigszins pittige opdracht meer kennis vergt en bij mij al gauw het overzicht kwijt was (lichte paniek?). Maar achteraf hebben we ons goed kunnen redden met geleend materiaal van de academie. Het experimenteren is uiteindelijk ook een uitdaging.
De vormstudies hebben ook hun steentje bijgedragen en er zijn weer wat meer ogen open gegaan. Deze kennis hebben we meegenomen tijdens het filmen.

Ontwikkelingen tijdens het werkproces
Heel erg veel documentaires bekeken, radio interviews waardoor ik de vraagstellingen tijdens het interview kon analyseren en mij helemaal in het werk en info van Juul heb gedoken. Ik kan eigenlijk niet meer normaal naar tv kijken, ik zie alleen nog maar camerastandpunten en opbouw van verhaal. Dus al met al een nieuwe kijk op bewegend beeld. En ik moet zeggen, het bevalt mij prima.

Zelfreflectie
Tijdens deze periode ben ik meer bewust geworden van beeld en geluid. Maar ook van mijn eigen vermogen om tot iets te komen. Al vrij snel had ik een idee over wat mijn persoonlijke voorkeur heeft.
Wat wil ik leren en welke fotograaf hoort hierbij?
Wat wil ik weten van die persoon en wat wil ik vertellen in het portret, wat uiteindelijk zijn portret moet zijn.
Ik denk dat ik door deze bewuste keuze een duidelijk verhaal had. Hoe ik tot dat niveau zou kunnen komen was mij onbekend, daar hebben deze ontwikkelingen aan bijgedragen. Of ik erin ben geslaagd om uiteindelijk een goed portret te tonen? Dat zal zaterdag wel uitwijzen. Maar het feit dat ik weer vele sprongen heb gemaakt is zeker en dat geeft mij een voldaan gevoel. Een fijne samenwerking met Jos, een ontmoeting met Juul en weer diverse ontwikkelingen verder.....

Montage portret

2009-04-02T00:56:00.000-07:00

Al het beeldmateriaal verzameld van het interview en een dag ingepland op de academie. Het beeldmateriaal gedigitaliseerd en bekeken met pen en papier in de aanslag aantekeningen gemaakt. Dit blijkt nog een tijdrovende klus maar ik krijg wel een goed overzicht. Nog even bekruipt mij de twijfel of ik wel voldoende materiaal heb. Dit komt mede doordat ik Juul zo min mogelijk in beeld wil hebben en aangezien de afspraak op het laatste moment verandert is van locatie, heb ik geen beeldmateriaal van zijn atelier.

Stap 1
Beeldmateriaal digitaliseren
Stap 2
Inhoudelijk in kaart brengen welk verhaal ik wil vertellen
Stap 3
Visualiseren door beeldmateriaal te koppelen aan audio
Stap 4
Ik heb een begin en een eind gemaakt. Het tussenstuk plaats ik als laatste in de montage
Stap 5
Beeldverhaal vloeiend in elkaar over laten lopen
Stap 6
Geluid optimaliseren en goed in elkaar over laten lopen.

Opzet van het portret

Leermomenten tijdens monteren

Aangezien ik het programma premiere nog niet echt onder de knie heb, zijn de leermomenten enorm over de mogelijkheden hiervan. Veel aantekeningen gemaakt tijdens een privé les van David, tijdens de zaterdaglessen en natuurlijk het support van Henk.

Keuzes maken in materiaal. Mijn eerste opzet was om Juul niet in beeld te brengen. Ik heb dit tijdens de eerste montage wel gedaan. Waarom? Omdat de beelden mooi waren, maar daardoor ben ik afgeweken van mijn idee. Dit kan leiden tot nieuwe ideeën, maar in dit geval achteraf geen goede keuze. Tijdens de bespreking ben ik bevestigd door de reacties van Bart en Noud en ook Barry legde de vinger op de juiste plek. (thnx) Maar gelukkig nog de tijd om dit te herstellen.

Ritmiek in het portret. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Zoeken naar de juiste balans en een goed ritme. Rustruimtes creëren en zorgen voor een juiste timing. Ik heb de tijdslijn in blokken gedeeld en per blok een gebeurtenis laten plaatsvinden.

Geluid moet goed zijn.... dit vraagt om een secure werkwijze. In eerste instantie ben ik afgegaan van het geluid van de laptop. Nu gebruik ik een koptelefoon waardoor ik exacter kan werken.

Evaluatie van het bezoek aan Juul Hondius

2009-03-26T14:01:00.000-07:00

Wat ging er goed;

Het was een fijn gesprek en Juul voelde zich op zijn gemak. Hij heeft de tijd voor ons genomen.
Beeld en geluid onder controlle

Wat kon beter;

Jammer dat Juul ziek was en dat er geen gelegenheid was om in de studio te filmen. Juul heeft een drukke agenda vanwege een opdracht en weinig extra tijd.
Wellicht meer locatie materiaal of juist lekker abstract houden?

Wat ging verkeerd;

Te weinig geld in de parkeermeter waardoor er een gele bon onder mijn autoraam geklemd zat

Wat hebben we geleerd;

Wederom een intensieve dag, goede samenwerking, duidelijkheid naar elkaar maar ook naar Juul. Tja, en weer heel veel leermomenten rijker.

Ontmoeting met Juul Hondius

2009-03-26T03:06:00.000-07:00

Vrijdag 20 maart

Vandaag dan eindelijk een afspraak met Juul Hondius. De afgelopen dagen bijna geen mail durven openen of telefoon willen opnemen, bang voor (alweer) een annulering van onze afspraak... Maar Jos en ik zitten weer bepakt in de auto richting Amsterdam, de zon schijnt en we hebben er zin in.
Toch voelt het niet zo lekker, heeft Juul wel zin in een afspraak? We bespreken onze twijfels in de auto, en als we op de ringbaan Amsterdam rijden gaat mijn telefoon...., Juul. Ik neem op met de boodschap dat we heel erg dicht in de buurt van zijn atelier zijn, in de hoop dat ik hem in verlegenheid breng als hij wilt afbellen. Maar nee hoor, zijn vraag is of we naar zijn huisadres willen komen. Gelukkig, dat is een meevaller.

Als de voordeur opengaat ontmoeten we een boomlange Juul Hondius. We krijgen een heerlijke kop koffie aangeboden en de eerste zinnen zijn uitgewisseld. Juul is snotterig en het zweet breekt hem uit, genoeg redenen voor ons om snel aan het installeren van de camera, geluid en lokatie te beginnen zodat Juul weer snel zijn bed in kan.

Aanwezig materiaal
Een camera met vast standpunt voor een constant beeld en geluid
Microfoon op statief
Camera waarmee de diverse shots/ standpunten/ kadrering worden vastlegt
Fotocamera

Keuze van opstelling
De meest lichte plaats in het huis. Het Amsterdamse appartement is diep en donker, dus aan de achterzijde was de beste locatie.
In de zithoek is een okergele fauteuil en een rood lampje aanwezig wat zorgt voor een prettig decor.

Regisseren
Allereerst overleg ik met Juul wat de bedoeling is, wat ik van hem verwacht en of hij zich hier in kan vinden. Met Jos spreek ik af dat hij moet aangeven als er een korte pauze ingelast moet worden om evt te verplaatsen van camerastandpunt of bandje wisselen.

Testen
We testen het beeld en geluid door een korte opname te maken. Naar aanleiding hiervan doet Jos zijn schoenen uit ivm houten vloer (thnx Jos) en Juul komt zelf met het goede voorstel om de koelkast uit te zetten.

Interview
Als voorbereiding heb ik veel informatie verzameld.
Mijn persoonlijke doelstelling is om Juul zoveel mogelijk te laten praten over het ensceneren en hoe het beeldverhaal tot stand komt.
Ik heb 22 open vragen opgesteld (Met een gedeelte hiervan welke door Jos zijn gevraagd bij zijn fotograaf)

Hoe het is gegaan
De eerste vraag heb ik gesteld en al gauw kwam het gesprek op gang. Juul doet zijn best om de vragen zo duidelijk en goed mogelijk te beantwoorden. (hij vraagt tussendoor of hij het goed doet) Al gauw verandert het interview in een fijn gesprek met een fotograaf die inhoudelijk veel te vertellen heeft. Ik vergeet de vragen op papier en vertrouw volledig op zijn verhaal. We komen er zelfs achter dat we dezelfde vooropleiding hebben genoten. We lachen, hebben een serieus gesprek en er is ruimte voor tips voor ons als student fotografie.
Jos en ik kijken elkaar aan en komen op het punt dat we voldoende opname materiaal hebben. Ik geef aan dat we kunnen gaan afronden, maar Juul is nog lang niet klaar, we kletsen gewoon lekker verder. Camera gaat uit, vaste camera nog voor de sfeerbeelden om ons heen.
Na drie uur verlaten wij het huis, ik ben voldaan en ben helemaal gelukkig van deze inspirerende middag.

Evaluatie van het bezoek aan Dick Duyves

2009-03-19T14:51:00.000-07:00

Wat ging er goed;

De taken die Jos heeft verdeeld waren duidelijk en dit leverde geen onverwachte zaken op.
We hadden goed materiaal geleend van St Joost zodat we verzekerd waren van goed geluid.
De fotograaf heeft de tijd voor ons genomen en we hebben hem zelfs op locatie mogen filmen.
Jos had zijn vragen goed voorbereid en hem uitstekend aan de praat gehouden.

Wat kon beter;

Wellicht hadden we beter kunnen beginnen met de vraag om zijn werk te tonen zodat Dick zich wat meer op zijn gemak zou gaan voelen.
De handycam camera waarmee ik de close ups en verschillende standpunten filmde op een flexibeler statief plaatsen.
Zorgen dat er altijd een camera binnen handbereik was zodat we de gesprekken in de auto hadden kunnen opnemen.

Wat ging verkeerd;

Geen zaken wat verkeerd ging

Wat hebben we geleerd;

Heel erg veel geleerd. Het was best een intensieve dag en je hebt het idee dat je ogen en handen tekort komt. Je wilt geen moment missen en het optimale eruit halen. En buiten de technische aspecten die een grote rol spelen hebben we kennis kunnen maken met een fotograaf welke bereid was om een stukje van zichzelf te tonen en dat is natuurlijk helemaal super.

Ontmoeting met Dick Duyves

2009-03-19T14:04:00.000-07:00

Maandag 16 maart 2009
Bezoek aan de fotograaf van Jos.

Jos is op tijd bij mij om de laatste zaken nog eens door te nemen en dat is maar goed ook. We willen nl niet als twee klungelige studenten aankomen en overal goed op voorbereid zijn, dus we maken de opstelling nogmaals zoals we denken dat we deze gaan toepassen. Jos is de regisseur van zijn eigen film en besluit om mij de verantwoordelijkheid voor de beelden te geven, terwijl hij het geluid en het interview zal afnemen.
Een kwartier voor de afgesproken tijd rijden we de straat van Dick in om vervolgens eerst voor de verkeerde deur te staan.
Maar gelukkig moeten we alleen de straat oversteken, vervolgens drie verdiepingen hoog met zwaar beladen materiaal om uiteindelijk De fotograaf Dick Duyves te ontmoeten.

Hij komt op mij over als een sympathieke man en al gauw zijn Jos en Dick verwikkeld in een gesprek. Ik besluit om maar eens te beginnen met het uitpakken en klaarzetten van ons professionele materiaal, voordat we belangrijke uitspraken gaan missen.
Jos en ik maken een goede opstelling, een vaste camera met microfoon welke het gesprek gaat opnemen, en ik zal met een handycam om het onderwerp heen 'dansen' om de verschillende standpunten en close ups vast te leggen.

Als we beginnen met filmen wordt Dick een beetje onrustig en het is duidelijk te merken dat hij het moeilijk vind om zich voor de camera te begeven. Tussendoor houden we nog even een korte pauze om een ander standpunt van de vaste camera te kiezen. Ik laat de camera doordraaien zonder dat Dick dit doorheeft. Dat levert volgens mij weer ander materiaal op omdat Dick meteen wat ontspannen gaat praten.

Nadat hij zijn werk heeft getoond en besproken stappen we met z'n drieën in de auto om naar de rafelranden van Amsterdam te gaan. We parkeren de auto en Dick gaat aan het werk, hij vliegt van links naar rechts en is moeilijk te volgen.... op zoek naar iets, intuïtief. Het levert weer goede beelden op en Jos en ik zijn tevreden over de dag. Op de terugweg, de laatste 10 minuten laat Dick zich uit over zijn werk, het leven als fotograaf en geeft antwoorden op wat we de hele dag al wilde horen.... met het verschil dat nu de camera niet aanstaat. Heel erg jammer maar wel een enorm waardevol moment.

We eten een hapje bij een favoriet restaurant van Jos, waar we heerlijk hebben gegeten en nagepraat. Op de terugweg de dag nog eens beleefd. Inspirerend en hoop dat ik Jos niet teleurgesteld heb als hij de beelden gaat monteren.

Montage oefening

2009-03-19T13:48:00.000-07:00

Net als Jos heb ik een kort portret gemaakt van Jos door de videobeelden van take two te monteren.

Wat wil ik onderzoeken in de montage?
De twee camera standpunten verwerken.
Foto's verwerken
Geluidsfragment onder een ander beeld zetten
Goede op en afbouw van het portret
Een verhalend portret maken

Wat ben ik tegengekomen tijdens het monteren?
De geluidsfragmenten zijn niet optimaal/ storend.
Door met het beeld te beginnen automatisch een verhaal begint te vormen.
De duur/lengte van de foto's tussen de filmshots bepalen is belangrijk voor het portret.
De scènes niet te lang maken.
Beeldmateriaal wat buiten het interview gefilmd is zijn juist de beelden waar ik dankbaar gebruik van heb gemaakt. bv Jos die door een boek aan het bladeren is terwijl hij niet in de gaten heeft dat de camera aan staat. En Jos die het beeld uitloopt geeft een super effect.

Uiteindelijk is mijn eerste gemonteerde portret af en kan ik het aan Jos tonen. Het is een goede oefening geweest en ik zal de bovenstaande punten meenemen bij het filmen en ontmoeting met de fotograaf.

Take two (2)

2009-03-09T13:54:00.000-07:00

Donderdag 26 februari verrast Jos mij met een montage van het interview van take one. Hij heeft een kort portret van mij gemaakt en ik moet zeggen dat deze goed in elkaar is gemonteerd.
Maar eerst hebben we een afspraak met David M. Ja de drollenvanger van Marseille. David geeft ons een spoedcursus Premiere en we stellen hem de meest onmogelijke vragen en hij heeft overal antwoord op. David, bedankt!
Na deze wijze les besluiten we nog een studio opname te maken en ditmaal is Jos het slachtoffer. We bespreken nogmaals take one en kiezen een andere camera opstelling.

Wat willen we nu onderzoeken;
* Geluid met 1 vaste camera welke zo dicht mogelijk bij de geïnterviewde staat
* Een camera die in en uitzoomt
* De geïnterviewde die iets in zijn hand heeft/ laat zien
* Beeld/ scènes van de omgeving en opnames van geïnterviewde wanneer deze niet wordt geïnterviewd

Twee verschillende camera's (standpunten)
CAM 1 CAM 2

CAM 1 CAM 2

CAM 1 CAM 2

CAM 1 CAM 2

CAM 1 CAM 2

Opnames zonder interview

Afspraak.....?

2009-03-09T13:27:00.000-07:00

Ondertussen ben ik flink research aan het doen naar mijn slachtoffer welke wel heeft gereageerd maar helaas is er nog geen concrete afspraak gemaakt. Wel is mij een afspraak toegezegd maar hij moet zijn agenda tijdelijk flexibel invullen.
Ik zal begin deze week te horen krijgen welke afspraak en wanneer deze gemaakt kan worden.
Brrr, dat is niks voor mij. Ik ben een regelneef (nicht) wat graag concrete afspraken maakt en direct actie of duidelijkheid verschaft. In zekere zin ook een leermoment, om geduld te hebben en mij flexibel op te stellen.
Hoe verkrijg ik mijn informatie?
Internet is een groot onderdeel hiervan, maar ook boeken en tijdschriften.
Hoe meer kennis ik krijg van deze fotograaf, hoe meer ik mijn zinnen zet op een ontmoeting!

Vanwaar de interesse naar deze nog nader te noemen fotograaf?

Tijdens mijn competentie assessment kwam sterk naar voren dat
* ik de behoefte heb aan meer betrokkenheid van maatschappelijke thema's in mijn foto's te brengen.
* ik graag wat meer buiten mijn eigen denkkaders wil treden
* Ik een beeldverhaal wil leren opbouwen
* ik streef naar een eigenzinnige aanpak

Al deze elementen zijn mijns inziens aanwezig bij deze fotograaf. Graag wil ik dmv deze opdracht de manier van werken, zijn ideeën en zijn ontwikkelingen op dit gebied van dichtbij meemaken.

Verder bewonder ik zijn werk, zijn beeldtaal trekt mijn aandacht en ben ik bovendien erg nieuwsgierig naar de persoon achter deze foto's.
Nu nog een definitieve afspraak......

Take one (1)

2009-03-09T13:12:00.001-07:00

Take one op 19 februari
Jos en ik besluiten om een proefopname te maken van een interview.
We maken een opstelling met twee camera's.
Wat willen we onderzoeken;
* Diverse camerastandpunten/ compositie/ uitsnede
* Geluid/ sterkte- bijgeluiden- in ruimte
* Plaats van de interviewer tov de camera
* Hoe het is om geïnterviewd te worden
* Hoe het is om te interviewen
* heeft de camera wel de gewenste kwaliteit

Opstelling

Camerastandpunten tov de geïnterviewden

Bekijken, bespreken en beoordelen van het resultaat op de laptop

Beginnen bij het begin

2009-03-09T12:28:00.000-07:00

Een email was al vrij snel verstuurd naar de fotograaf, het antwoord liet echter iets langer op zich wachten.
Ik heb mij georiënteerd op een interview dmv;

* Het bekijken van documentaires en hiervan een ' storyboard' gemaakt. Tijdens het bekijken van deze documentaires heb ik van de verschillende shots een print screen gemaakt waardoor ik op papier een overzicht kreeg van camerastandpunten en de wisselingen van diverse scènes.
Hieronder een korte impressie.

* Het beluisteren van interviews op de radio. In documentaires wordt over het algemeen geen gebruik gemaakt van de
vraagstelling maar van het antwoord.
Op de radio zijn beide hoorbaar. Hieronder de vragen van de interviewer. Ook deze heb ik bestudeert.

Vragen van de interviewer;

Introductie van de fotograaf en zijn werk
* interviewer laat door deze intro zien dat hij op de hoogte is en kennis van zaken heeft.

Is het jouw voornaamste doel? Verwarring zaaien?
*start met een conclusie van de interviewer

Maar de foto’s gaan wel over verwarring

Maar je speelt wel met conventies

Toch lijk je wel veel in het werk te stellen om te streven naar perfectie wat het ensceneren betreft, je zou je kunnen voorstellen dat je kleine details weergeeft waardoor mensen kunnen zeggen; hè dit is nep!
Die zijn bij jou heel moeilijk te ontdekken

Maar je hebt het over scheppen van fictie in het begin, er is een situatie waar je ze in schikt en die situatie die creëer jij.

Het gekke is dat je in die zin aan een schilder doet denken, die situaties bedenkt en ze vervolgens met levende props in elkaar zet, klopt dat of ga ik nu iets te ver?

Hoe zoek je mensen, ga je op straat lopen en denken, hè ik zie die Aziaat lopen die ga ik vragen, of hoe werkt dat?

Waarom moet je met jou manier van werken naar Istanboel toe? Je kan toch net zo goed in Amsterdam de situatie ensceneren? Wat is de winst van in Istanboel zitten?
etc. etc. etc

Ik heb nu beeld en geluid bestudeert en geprobeerd om de technische vaardigheden eruit te pikken. in een later stadium zal ik meer inhoudelijk ingaan op de stijl van een documentair. Maar laat ik eerst maar beginnen bij het begin.

Marseille Strijd om het bestaan

2009-02-28T10:36:00.000-08:00

Studietrip Marseille

2009-02-28T10:28:00.000-08:00

Studietrip Marseille heb ik ervaren als een inspirerende trip.
Mijn persoonlijke doel was om een beeldverhaal te creëren, tevens ook mijn leerdoel.
Een stad pakt je of wellicht helemaal niet. Bij aankomst ben ik gaan proeven, ruiken, luisteren en kijken. Wat ga ik ervaren, voelen en ontdekken?
Vier dagen intensief door de lens gekeken. Op zoek naar.....? Al vrij snel gericht gaan kijken en nadenken over wat wil ik laten zien!
Bij terugkeer mijn foto's gaan selecteren en kijken of het beeldverhaal aanwezig is. Selecteren is keuzes maken (weer een leermoment). Nog een hoop te leren, maar ja, laten we ergens beginnen!

Serieel beeld

2009-02-18T09:54:00.000-08:00

Opdracht kwartaal 3
Werkveldonderzoek, portret van makers uit het beroepsveld. Een audiovisuele presentatie van ongeveer 8 minuten

Mijn persoonlijke onderwerpkeuze/ criteria
Fotograaf
Documentair
Representatief werk
Eigentijds/ alledaags/ sociaal betrokken

Shortlist
Viviane Sassen
Niels Stomps
Ine Lamers
Juul Hondius

In de opdracht is een criteria dat er in een duo wordt gewerkt.
Tijdens de toelichting op de opdracht is mij niet duidelijk dat er ieder afzonderlijk een keuze/vormstudie moet worden gemaakt.
Jos en ik hebben ieder afzonderlijk een criteria lijst en een lijst met fotografen opgesteld. Deze hebben we echter samengevoegd en tijdens de bespreking gepresenteerd.
Dit bleek niet de bedoeling, dus weer even onze lijst afzonderlijk bekeken en uitgewerkt.
We gaan donderdag van start met het experimenteren dmv een proefinterview, welke we gezamenlijk oppakken.
Het plan van aanpak voor de komende 8 weken hebben we al globaal opgesteld en voelt als goed en duidelijk.
Verder zullen we zelfstandig de voorstudies oppakken en elkaar veel tips, weetjes en een kritische noot geven.

Plan van aanpak week 1
Week 1 (16 feb –21 feb)

Shortlist en keuze fotografen

Concept email voor benadering fotograaf

Email versturen naar fotografen

Agenda komende weken kenbaar maken, ivm afspraken

Bekijken bestaande fotografen documentaires en vandaaruit nadenken over camera-instellingen en storyboards

Kort proefinterview filmen met twee camera’s (Jos/ Shiva op donderdag 19 feb)

Ik heb er zin in, een pittige opdracht, maar zeker weer een uitdaging.

Competentie Assessement

2009-01-25T03:52:00.000-08:00

Het eerste competentie assessement heeft afgelopen zaterdag aangevangen.
De voorbereiding van de sterkte zwakte analyse kwam maar traag op gang. Ik kreeg geen letter op papier. Werd er onrustig van en kreeg maar niet duidelijk waar de onrust vandaan kwam. Uiteindelijk is de eerste letter op het papier verschenen en na enige tijd ploeteren had ik voor mijzelf een duidelijk sterkte zwakte analyse.
Nu nog de powerpoint, dat bleek ook nog wel een klus, maar ik heb er voldoende tijd en energie in gestoken. Overzicht is voor mij belangrijk en bij het bekijken van het resultaat vond ik dat ik voldoende ben voorbereid voor de competentie.
Op het moment van presenteren komen de zenuwen toch wel naar boven, praten over mijzelf is toch best pittig.
Maar we hebben het weer gedaan, en het was geweldig om ieder z'n verhaal te beluisteren. Geeft weer lekker energie en toch een beetje het gevoel van saamhorigheid.

Hieronder de link naar mijn presentatie;

http://www.mediafire.com/?mztamj3nync"

Verleiding geconsumeerd!

2009-01-15T06:01:00.000-08:00

Bij het ontvangen van de opdracht wederom de vraag;
Waar gaat deze opdracht heen?
Verleiding! Tja, dat is een groot woord, maar met welke verleidingen krijgen wij te maken en in hoeverre zijn we ons daarvan bewust?
Met deze vraag in mijn hoofd ben ik de opdracht gestart en al vrij snel veranderde fileleed voor mij in een antwoord op deze vraag en een onderwerp voor deze opdracht.
Persoonlijk heb ik niks met vrachtwagens maar wel met verleidingen. Persoonlijke verleidingen, waar ik bij regelmaat aan toegeef en mijn werk als presentatiedeskundige waar ik de consument verleid.

Opdracht deel 1;

Om maar bij het begin te beginnen ben ik mij allereerst gaan oriënteren tijdens de file. Hangend uit mijn autoraam om foto's te maken van de tegemoetkomende verleidelijke vrachtwagens. De verleidingen op de snelweg tijdens de file. Voor bedrijven het medium om een groot aantal weggebruikers te bereiken.
Als snel ontstond er een serie van foto's met vrachtwagens, want ze zijn in overvloed aanwezig. (over verleiding gesproken)

Opdracht deel 2;

Om even verder te kijken dan mijn eigen neus lang is ben ik ook het gedrag van de filerijder(consument, slachtoffer van de verleiding) gaan spotten. Zittend in de auto, achter het stuur met een lekker bakkie en een versnapering. Bij de tankstations gaan niet alleen de ruitenvloeistof en de tankpasjes over de toonbank maar ook de Red Bull, Mars, Bounty, Doritos, noem maar op. Stoppend bij elk tankstation onderweg en kijken wat er gebeurt. Zakenmensen die een bakkie drinken bij de Shell, want dat is een vast ritueel, mensen in de rij voor het betalen van de brandstof die toch nog op het allerlaatste moment iets lekkers pakken om af te rekenen en mensen die met een vaart het terrein oprijden om zo snel mogelijk de toilet te bereiken. Tot die laatste categorie behoor ik, maar wat wil je als je zo lang in de file staat.

Voor de tweeluik heb ik dan ook het idee om het gevolg van de verleiding (een overdaad aan lekkernijen) vast te leggen in de auto. In dit geval een zakelijke auto met heel erg veel lekkers. Als je elke dag zo lang in de auto zit is je auto je eigen huisje/ kantoor. Je hebt niet veel ruimte en bewegingsvrijheid dus er ontstaat al vrij snel een wirwar van spullen.

Opdracht deel 3;

De laatste opdracht met de twee bewegende beelden zorgen ervoor dat het totaalbeeld meer vorm begint te krijgen. De puzzelstukken vallen in elkaar maar daartegenover staat ook dat er weer heel veel keuzes zijn. Moeilijk, moeilijk, moeilijk.
Met de keuze van deze bewegende beelden heb ik als uitgangspunt genomen dat het totaalbeeld 1 verhaal moet vormen en ik niet teveel wil afwijken van de beelden die ik in de tweeluik heb gebruikt als het maar een kritische benadering heeft.

Laatste noot;

Met een overschot aan lekkernijen, welke ik zaterdag zal meenemen aangezien mijn weegschaal aangeeft dat we grenzen aan het overschrijden zijn, ben ik mij op een andere manier bewust van de verleidingen. Ik heb de verleiding geconsumeerd en niet alleen het eten daarvan maar ook de verleiding om mijn video en fotocamera mee te nemen en alles te filmen wat ik tegen ben gekomen. De resultaten hiervan zijn verwerkt in de drieluik, welke zaterdag tijdens de eindbeoordeling getoond zullen worden.

Filmgenot

2009-01-15T06:00:00.000-08:00

Gisteren gefilmd bij Lekkerland. Bij het verkennen van de filmlocatie leek het mij toch geen goed idee om in het donker te filmen, dus de afspraak verzet naar de middag. Daar aangekomen zijn de chauffeurs bereid om mee te werken en ze stappen de vrachtwagens beplakt met lekkernijen in. Ze rijden het terrein af, de straat in, achteruit, snel, langzaam, bochtje om ect. Gewillig luisteren ze naar mijn vragen en gebarentaal en voeren deze uit, ook al gaat het soms niet helemaal zoals ik het bedoelde. Het was echt soms een komische situatie.
Tijdens het filmen heb ik diverse standpunten genomen, laag, hoog, recht en schuin. Na een half uurtje filmen vond ik het wel welletjes en heb ik de chauffeurs bedankt voor hun medewerking. Fijn hoor, dat er bereidwillige mensen zijn die iets voor een ander willen doen.

Daarna doorgereden naar het tankstation en een nieuwe opname gemaakt van het afrekenen bij het tankstation.

Zo, het film(genot) is afgerond, morgen naar de academie en monteren tot een drieluik.....

Filmperikelen

2009-01-08T07:28:00.000-08:00

Ik weet het, filmen geeft veel meer perikelen dan fotograferen. Niemand wilt gefilmd worden, ik krijg bijna geen toestemming om te filmen, filmen is moeilijk!
Pfff, ik krijg het echt even warm bij het idee om een goed beeldresultaat neer te zetten. Maarrrrrr, we geven het niet op.

Na de laatste zaterdagles heb ik twee weken de tijd om twee filmbeelden van 1 minuut te realiseren. Maar wat een pech, de vakantieperiode breekt aan er is geen file. Toch wel, op tweede kerstdag terwijl ik geen camera bij de hand heb. Balen.
Ik heb bij diverse tankstations toestemming gevraagd om te filmen, maar deze toestemming krijg ik toch niet zo makkelijk als gedacht.

Uiteindelijk krijg ik toestemming, maar de filmbeelden die ik heb gemaakt vallen tegen, het is niet het resultaat als gewenst. Te weinig mensen, verkeerd standpunt en met dit weer staat iedereen met extra raamvloeistof bij de kassa ipv lekkernijen.
Uiteindelijk krijg ik toestemming om bij de plaatselijke Shell te filmen. Gewapend met camera, extra jassen en extra gezelsschap instrueer ik de mensen. Allerlei lekkernijen gaan over de toonbank en filmen maar. Dit wilde ik laten zien!

Ook heb ik vorige week een vrachtwagenchauffeur aangesproken die met een supermooie verleidelijke vrachtwagen geparkeerd stond. Naar aanleiding van dat gesprek heb ik contact opgenomen met het hoofdkantoor met het verzoek om een file vrachtwagens te vormen bij het distributiecentrum. Dit gaat naar alle waarschijnlijkheid a.s. dinsdag plaatsvinden in de vroege ochtend rond 04.00 uur. Volgende struikelblok, het is donker en met dit weer zijn de vrachtwagens smerig. Maar met goede moed gaan we deze uitdaging aan en hoop wederom met het gewenste resultaat.

Tot die tijd zal ik mijn camera meedragen en elke verleiding vastleggen!

Twee beelden

2009-01-05T12:32:00.001-08:00

Uiteindelijke keuze voor de tweeluik.
Wat mij hierbij opvalt is dat door het rangschikken, uitvoeren, selecteren het idee wat in mijn hoofd zit steeds meer vorm gaat krijgen. Urenlang, onderweg tijdens de file ben ik bezig met verleidingen en het consumeren. Hoe kan ik dit visueel communiceren? Wat heb ik hiervoor nodig en welke keuzes heb ik allemaal? Onderzoek, uitvoeren en communiceren. En in dit proces ook nog eens selectief te werk gaan.

Verleiding en consumeren deel 2

2009-01-05T12:04:00.000-08:00

Naar aanleiding van de kritieken ben ik wederom inkopen gaan doen en heb meer herkenbare versnaperingen ingeslagen. Een overheerlijke Toblerone, rolletjes King, Tuc, Dorito chips, noem maar op. Allemaal verleidingen en erg herkenbaar voor de consument ook al heb je nog niet eens de smaak van deze versnaperingen ooit in je leven geproefd.

Herkenbaarheid en de verleiding die daarop volgt. Hoe beïnvloedbaar zijn wij en in hoeverre zijn we ons hiervan bewust?

Maar desalniettemin wurm ik mijn weer in de auto en stal ik de volle AH tas uit. Zak chips wordt opengetrokken en ik kan mij heerlijk overgeven aan een mars, nuts, chocolade noem maar op. Ondertussen ben ik druk bezig met het stylen om een zo goed mogelijk beeld te krijgen met een knipoog naar een reclamebeeld. Na kritisch door de lens gekeken te hebben, opnieuw het rangschikken van de lekkernijen, en dit een paar keer te hebben herhaald ga ik uiteindelijk beginnen met fotograferen. Genoeg licht, juiste instellingen van de camera en diverse standpunten. Ondanks dat ik niet mag klagen over de ruimte in de auto, blijft het moeilijk om gevarieerde beelden te schieten.

Het selecteren van de beelden is moeilijk, maar toch belangrijk. Ik heb een favoriet, maar wil de keuze ook bij Bas en Mels neerleggen zodat ik bevestigd of juist niet bevestigd wordt in mijn eigen keuze.

Verleiding en consumeren deel 2

2008-12-15T13:46:00.000-08:00

De gevolgen van de verleidingen onderweg;

Kritieken;
Te gestyleerd
Maak gebruik van de reclame produkten (de lolly's zijn in dit geval niet passend)
Keuze tussen
1) een reclamefoto maken en nog meer over de top
2) een foto maken van genuttigde produkten en iets meer rotzooi, troep minder gestyleerd.

Toen

2008-12-05T06:31:00.000-08:00

Toen; geen files maar wel (vracht)auto reclame

File verleiding in beeld

2008-12-05T06:21:00.000-08:00

Maandag, dinsdag en woensdag was het topdrukte op de snelweg. Tijd genoeg voor de opdracht. Gewapend met de camera op schoot de snelweg op draaien. Helaas is het om 07.15 uur nog pikkedonker dus ik moet geduld hebben. Als ik na ruim een uur in de omgeving Utrecht ben is het tijd om het autoraam te laten zakken, verwarming hoger te zetten en schieten maar. Op dinsdag werkt de (blauwe)lucht ook lekker mee, waar ik wel blij mee ben.
Wat een lekker gevoel, het trage verkeer op dit o zo saaie stuk asfalt.
Hieronder een paar resultaten;

Het medium

2008-11-30T08:06:00.000-08:00

Het Medium
Vrachtwagenreclame is net als bus- en tramreclame een onderdeel van de mediadeelmarkt Buitenreclame.

Waar wordt vrachtwagenreclame voor ingezet?
Opbouwen en vergroten van merkherkenning
In de markt zetten van nieuwe producten of diensten
Ondersteunen van speciale acties en evenementen
Versterken van het imago

Waarom vrachtwagenreclame?
1. Met vrachtwagenreclame worden miljoenen (snel)weggebruikers op doeltreffende wijze bereikt. 
2. De mobiele reclame-uitingen verplaatsen zich binnen een bepaald gebied in tegenstelling tot bijvoorbeeld billboards. Hierdoor is de aanwezigheid van reclame op meerdere locaties. 
3. De reclame-uitingen zijn makkelijk te installeren en te verwisselen en daarmee ook geschikt voor actiematige en thematische campagnes.   
4. Vrachtwagenreclame heeft als groot voordeel dat er een continue verandering van publiek is. De vrachtwagens zijn 5 tot 6 dagen per week op het gehele wegennet van Nederland te vinden. Deze vrachtwagens rijden gemiddeld zo'n 150.000 kilometer op jaarbasis.
5. Het gebeurt dagelijks dat trailers zich bevinden in een van de vele en lange files die Nederland kent. Voor adverteerders de plek om gezien te worden.   
*Bron; mobile media group

Van nutteloos naar nuttige file

2008-11-30T04:47:00.000-08:00

..., en na de bespreking van afgelopen zaterdag is de keuze gevallen op de reclames op de vrachtwagens waarmee ik dagelijks ongewenst mee geconfronteerd wordt.
Vanuit mijn huis in Kerkdriel draai ik de snelweg A2 op om vervolgens na 65 km de A9 op te draaien richting Lijnden (bij schiphol).
Ik zal je de oorzaak, reden, frustratie en genoeg andere zaken besparen maar het komt erop neer dat ik 4 dagen in de week in de langste file van Nederland sta.
Des te fijner om hier een positieve draai aan te geven en zal ik de aankomende tijd hier nuttig gebruik van gaan maken door gewapend met camera de ongewenste reclames die op mijn netvlies terecht komen gaan vastleggen .

Inspiratie verleiding en consumptie

2008-11-28T02:22:00.000-08:00

Ik als consument;

Ik als presentatiedeskundige;

Reclame uitingen all over the world (foto's uit persoonlijk archief);

Verleiding en consumeren

2008-11-27T14:34:00.000-08:00

Verleiding en consumptie, het walhalla???

Ik als consument;
Als consument laat ik mij regelmatig verleiden voor consumptie, afhankelijk van mijn omgeving. Als mijn omgeving verandert, door een bezoek aan een winkelcentrum, dan slaat de verleiding genadeloos toe. Er hebben zich situaties voorgedaan waarin ik schaamteloos gebruik maak van het aanbod. Voornamelijk schoenen, zonnebrillen en kleding hebben mijn voorkeur.
Oppervlakkig consumentengedrag? JA!
Voelt het goed! JA!
Schaamteloos gedrag?.... Ja, denk het wel.
De emotie wint het van het verstand.
Als we het over emotie hebben dan ga ik verder met mijn consumptie gedrag.
Bij een bezoek aan Rotterdam gaan mijn gedachte uit naar een bouillabaisse soep bij Schmit zeevis. Een bezoek aan Utrecht is een broodje Mario aan de gracht, een bezoek aan Den Haag zijn de gehaktballen van Dungelman.
Kortom, mijn consumptiegedrag is een emotie en het geeft mij een eigen identiteit.
Ik begin mij belachelijk te voelen in een wespennest van luxe en overweldaad. Is dit misschien een goed onderwerp voor deze nieuwe opdracht?

Vraagstuk; Hoe absurd is de luxe om mij heen welke ik mijzelf aanmeet, en hoe leg ik dit vast????

Ik als presentatie deskundige voor een modeketen;
Vaktechnisch ben ik dagelijks bezig met het verleiden van de consument. Hoe communiceren we met de klant en hoe zetten we de klant toe tot aankoop.
Dit begint met de etalage, de stopkracht van een etalage is gemiddeld 3 seconde. Als de consument besluit om het filiaal binnen te stappen, wordt deze onbewust door de winkel geleid. Visual merchandising noemen we dit. Aanbiedingen, prachtig uitgestalde tafels en mooie presentatiewanden zorgen ervoor dat de klant verleid wordt door het aanbod en uiteindelijk bij de kassa beland.
De consument laat zich graag verleiden, aan elk artikel wordt een emotie gekoppeld. Je kunt immers in legio winkels kleding kopen, maar waarom juist in dat ene specifieke filiaal? Omdat de etalage je aanspreekt, omdat het de juiste service geeft, goede prijs/ kwaliteit verhouding, vriendelijk personeel, harde of juist geen harde muziek.... image!
Op de markt verleidt de koopman z’n klant weer op een andere manier

Vraagstuk; Hoe communiceert het bedrijf met de klant en hoe zetten ze de klant toe tot aankoop.

Reclame en de consument;
We leven in een snelle wereld en er gaat veel aan ons voorbij. We zijn ons vaak niet bewust van onze omgeving, maar klopt deze stelling eigenlijk wel?
Reclame-uitingen zoals billboards, folders, flyers, etalages, radio, internetsites, tv- commercials, sluikreclame, reclame op vrachtwagens, auto’s noem maar op. Een medium waar we ongelofelijk veel mee geconfronteerd worden terwijl we hier helemaal niet om vragen. Maar hier wordt veel geld aan uitgegeven en dat is niet voor niets. Reclame werkt!!!!

Vraagstuk; Hoe irritant kan deze reclame zijn, heeft reclame daadwerkelijk effect en in hoeverre zijn we ons bewust van dit medium?

Willekeurige Registratie

2008-11-27T06:09:00.000-08:00

Basislessen video door Frans Wijers

Opdracht om een willekeurige registratie te maken. Tijdens de eerste les ontstaat er een verwarring wanneer de termen observatie en registratie worden gebruikt. Om een duidelijk antwoord te krijgen over het verschil tussen registratie en observatie heb ik dit opgezocht in het on line woordenboek van Dale
re·gis·tra·tie de; v 1 inschrijving in een register: de ~ ve koopakte 2 vastlegging van beeld of geluid; opname
ob·ser·va·tie de; v -s 1 waarneming: in ~ liggen in een ziekenhuis voor het laten waarnemen van ziekteverschijnselen 2 het waargenomene

Open dag

2008-11-16T11:09:00.000-08:00

Tijdens de open dag krijgen we de opdracht om 1 foto in te leveren met als thema; verleiding.
We krijgen tot 12.30 uur de tijd om vervolgens het samen met de tweede jaars de inzendingen te bespreken.
Verleiding is een ruim begrip en ik laat mij inspireren door de omgeving.

De keuze van mijn inzending is uiteindelijk gevallen op een grafische foto met als idee daarachter;
de verleiding van;
*de structuur
*het materiaal welke zijn eigen weg gaat en afwijkt van het patroon
*van/tot aanraken, ontdekken
*wellicht het herstellen van het patroon

Tijdens de besprekingen, welke erg leerzaam zijn kwam ik al vrij snel tot de conclusie dat mijn inzending de verkeerde keuze is geweest. Doordat het geen herkenbaar beeld is komt men niet tot de verleiding. Helaas geen mogelijkheid meer tot nieuwe inzending.

2008-11-13T03:30:00.000-08:00

Einde van de visstraat dan toch in zicht?
Al vroeg aanwezig op de academie om onze installatie voor te bereiden. Ik ben erg benieuwd naar het resultaat van ons idee om de film tegen het plafond te projecteren. Vanwege de tijdsnood hebben we deze niet kunnen testen en zullen we het moeten doen met eventuele improvisaties.
We denken dat we het meeste hebben voorbereid. We hebben veel besproken met betrekking op dit experiment.
* Hoe krijgen we het in hemelsnaam voor elkaar om de kijker duidelijk te maken dat ze de film liggend moeten bekijken?
We besluiten om met tape menselijke vormen te plakken op de vloer. Geen ligstoelen, kussentje of andere shit, gewoon op de kale vloer gaan liggen zodat de straat, zo hard als hij is, kan vertellen. Overweging was wel, of de tape niet geassocieerd zou worden met een lijk, daarom is de variant met stoepkrijt ook nog overwogen maar dat is helaas niet mogelijk op de plaats van presentatie.
*Is de afstand vloer naar het plafond wel genoeg?
Gelukkig wel, missie geslaagd.
*Moeten we een doek of witte plaats op het plafond bevestigen zodat de film naadloos geprojecteerd kan worden?
Tja, dat is best moeilijk, doek wordt al gauw een vodje en een naadloze witte plaat die niet te zwaar is, waar halen we deze vandaan? Besloten om dit achterwege te laten ivm tijdsdruk.
*Zijn we nog iets vergeten?
We vragen advies aan Henk, welke ons de tip geeft om met een spiegel te projecteren, Thnx!
Klaar voor de presentatie. Aarzelend besloten een handjevol mensen te gaan liggen, dat was wel jammer. Toch moeilijk om een project te communiceren. De drempel is waarschijnlijk te hoog voor mensen om te gaan liggen of dat ze bang zijn smerig te worden???
Na de presentatie nog goede kritische vragen en opmerkingen gekregen, het bewijs dat het onderzoek nog lang niet afgerond was/is. Daarna is het wachten op de beoordeling...... en wachten.... en wachten.
Uiteindelijk gaat het dan toch gebeuren en krijgen we de beoordeling die ons gaat vertellen of mijn/ ons gevoel klopt. Ik ben namelijk wel benieuwd hoe ons project is ervaren door Bart en Mels. We worden als team beoordeeld met een 8. Dat vind ik zeer positief. Ik weet niet of ik ons project in cijfer kan uitdrukken, daarvoor zal ik nog veel meer projecten moeten ervaren. Maar het is zeker een compliment en een bevestiging dat we negen weken aan het onderzoeken zijn geweest.
Als ik dan uiteindelijk aan het einde van de dag naar huis rijd, besef ik dat ik het team wel ga missen. Ik voel even een leegte....., geen visstraat meer?

Fases

2008-11-06T14:12:00.000-08:00

De eerste beoordeling nadert. Negen weken onderzoek met de Visstraat als onderwerp. De straat verteld (t).
Ik heb het onderzoek in fases ervaren.

Fase 1
Acceptatie om in teamverband te werken en dus ervaren of alle creatieve ideeën gedeeld kunnen worden.
In welk ontwikkelingsproces kom ik terecht?

Fase 2
Oriënteren en onderzoek naar de straat. Het verzamelen van kennis en beeldmateriaal.
Uitvoeren van ideeën zoals het op de straat liggen van Maria.

Fase 3
De eerste beelden en ideeën krijgen vorm en we hebben voor ons gevoel een startpunt.

Fase 4
Uitwerken van het startpunt wat leidde dat we de focus kwijt raakten.

Fase 5
Zoekend naar het onbekende

Fase 6
Verzadigd van al het beeldmateriaal

Fase 7
Weer nieuwe input en nieuw beeldmateriaal.

En dan vandaag, de een na laatste fase hebben we alle fases weer doorlopen. Montage van nieuwe beelden, geluiden en uiteindelijk ook weer onze ' darlings' erbij gehaald. Resultaat is uiteindelijk datgene wat we over hebben gehouden van de afgelopen negen weken. De Visstraat voelt, leeft en is aanwezig in mijn eigen systeem. Ik sta ermee op en ik ga ermee naar bed. Deze straat waar ieder ander gewoon doorheen loopt is voor mij een andere straat geworden. Het is gaan praten, voelen, ruiken en horen.
En buiten het feit dat we zaterdag een film gaan presenteren, heb ik ook drie mensen beter leren kennen. Ik heb enorm veel geleerd met deze samenwerking. Graag wil ik 'mijn' team bedanken voor deze fijne periode, waarin we veel en open hebben gecommuniceerd, veel lol hebben gehad en elkaar soms uit een dalletje hebben gehaald.
Zaterdag is de laatste fase, maar wat ik mij wel afvraag of dit onderzoek ooit eens een einde krijgt.

Reflectie

2008-11-05T23:55:00.000-08:00

Verzamelen van beeldmateriaal, teksten en notities, ingevingen en het nalezen van mijn blog en medeteamgenoten.

'Kill your darlings'

2008-11-03T12:59:00.000-08:00

Zoveel beelden verzameld, zoveel onderzoek verricht, op zoek naar ?, hoe zijn wij/ ben ik tot de laatste film gekomen door alleen de lucht te tonen? We zijn terug gegaan naar een abstracte vorm en hebben drie beelden met lucht overgehouden. Gebakken lucht of juist een bewuste keuze? In mijn inziens een bewuste keuze.
De lucht als poëzie, zoals de straat verteld.
Het proces kan je zien als de kunst van het weglaten, de keuze om interessante beelden te laten verdwijnen en de kijker laten beslissen wat ze zien is een moeilijk proces.
Op internet kom ik het onderstaande tegen...., toeval bestaat niet?

De kunst van het weglaten

Een van de moeilijkste dingen is weglaten. Weglaten van woorden, zinnen, beelden en ervan uitgaan dat mensen zo slim zijn om te begrijpen wat je bedoelt. Dus zonder dat je het hele verhaal vertelt of het hele beeld laat zien. Als je kunt weglaten, heb je vertrouwen, zelfverzekerdheid en zoveel nonchalance dat mensen die een incompleet verhaal niet begrijpen, je niet deren. Weglaten is een talent, een bewuste, vaak hartverscheurende, keuze. Weglaten is kunst.

Ik hou ervan. Van kunst waarin veel is weggelaten. Literatuur waarbij ik moet nadenken, waarbij mijn hoofd veel lege plekken moet invullen, waarbij er ruimte is voor eigen interpretatie. Waarin woorden en zinnen puur functioneel zijn, en er geen adjectief te veel geschreven staat. Ik verkies een karige Bordewijk, of hedendaagser: Martel, met louter broodnodige zinnen, hoe fantasierijk het verhaal ook mag zijn, boven een barokke Zafón. Zafón die je geen verhaal maar haast een schilderij voorschotelt, met veel zwierige penseelstreken en klatergoud, humorloos. Mijn fantasie wordt gevangen en bekneld in de beelden die hij schrijft.

Of dan architectuur. Hoezeer ik me kan verliezen in steden als Rome, met een overdaad aan Renaissancistische en barokke tierelantijnen waar mijn ogen en hoofd vol en stil van worden, de architectuur die mijn hart raakt en mijn hoofd laat fladderen, is De Stijl en Bauhaus. Strak, minimalistisch, geen muur te veel, functioneel, met vaak een knipoog naar andere stijlen of gebouwen. Intertekstualiteit in de architectuur. Kunst met een grapje, maar dan wel een grapje dat je zelf moet vinden. Want die zijn het lekkerst en bevredigen het meest.

Maar dan. Met mijn grote mond.
Hoe mooi ik andermans karige literatuur en kunst ook vind, mijn woonkamer ziet eruit als een kleurige uitdragerij en mijn schrijverij is vaak overdadig. Op mijn dressoir staan dertien foto's, drie waxinelichtjes, vijf borrelglaasjes en een karaf, een glazen schaal, een Verkade koekblik en twee kommen met troep, allemaal opdat ik er vaak naar kan kijken. En ik me kan laven aan de herinneringen die deze voorwerpen oproepen. Ben ik bang dat als ik er niet meer naar kan kijken, de herinneringen vervliegen? Ben ik bang dat als ik u een verhaal vertel in de door mij zo bewonderde minimale stijl, u me niet langer begrijpt? Wil ik alles koste wat het kost vasthouden en beteugelen?

Weglaten is een nonchalance, een zelfverzekerdheid. Het is vertrouwen hebben in wat je doet en wat je kunt. Weglaten is meer dan je darlings killen, het is je publiek loslaten en laten gissen en invullen, een talent en een kunst.
Weglaten is snotverdommes knap. En aangezien ik de neiging om u hier enkele plaatjes van Bauhausgebouwen te laten zien zodat u snapt waarover ik het heb maar heel moeilijk kan onderdrukken, moet ik nog heel veel oefenen.

Stof waait op en stof tot nadenken

2008-11-02T00:41:00.000-07:00

Zaterdag de gezamenlijke bespreking met medestudenten, Bart en Mels.
De films van de andere teams krijgen steeds meer vorm, ik zie de ontwikkelingen en sommige teams verbazen mij met het product wat ze laten zien in positieve vorm.
Onze film komt aan bod en we laten onze vier films zien. Zonder titel, zonder geluid, puur beeldmateriaal. Eigenlijk al bij de eerste film van Yen Lee, maar bij de tweede film van Maria wordt het mij duidelijk...., ik heb een beetje genoeg van de luchtbeelden. Ik ben verzadigd, ik zie het niet meer en ruimte voor zelfkritiek is niet meer aanwezig. Het is voor mijn gevoel een lange zit en heb het idee vast te zitten. Ik hoop echt dat we kritiek krijgen die mij weer nieuw inzicht geven.
De reactie op onze films zijn in mijn optiek een bevestiging van mijn gevoel. De vragen die Bart, Mels en medestudenten ons stellen dwingen mij/ons om hierover na te denken.
Dan komt ook eigenlijk ook het gevoel naar boven wat in het begin aanwezig was; waar gaat deze opdracht heen? En dan heb ik over het eindresultaat. Maar ik wil helemaal niet over het eindresultaat nadenken! We hebben als team een onderzoek gedaan en mijn persoonlijke ervaring tijdens dit proces is mijn uiteindelijke doel.
Na afloop hebben we als team een nabespreking welke erg veel stof doet opwaaien voor mij persoonlijk.
Ik kom tot de conclusie dat ieder een ander proces heeft doorgemaakt en ieder met een eigen persoonlijk doel.
Ik ben van menig dat je in een samenwerkingsverband gebruik moet kunnen maken van elkaars sterke punten. Dat je als gezamenlijk doel elkaars kritiek moet durven ontvangen maar zeer zeker ook kritiek moet kunnen geven en dat zijn de leermomenten. Het is bijna onmogelijk om in een team 100% eigen product neer te zetten met 100% dezelfde ontwikkeling.
Ik heb een hoop geleerd van Barry, die de ideeën omgezet heeft in beeld en montage.
Ook geleerd van Yen Lee, vergelijkbaar met een diesel, langzame start maar in het proces steeds meer van zichzelf heeft laten horen en zien.
En van Maria, die alles wilt ondergaan, net zoals ik soms door het enthousiasme teveel zijwegen wilde inslaan, haar eigen principes heeft en soms lekker recalcitrant.

Ik ben puur op gevoel deze zoektocht aangegaan en zie het als een uitdaging. Een zoektocht naar het ontastbare, op mijn eigen manier. Heb geprobeerd open te staan voor het onbekende en de materie av waar ik nog geen ervaring mee heb.
Op dit moment ben ik bezig met mijn persoonlijke vraag; wat is mijn eigen ontwikkeling geweest en wat is nu uiteindelijk de essentie van het eindprodukt wat we willen laten zien?

En geloof mij....., dat is heel erg veel stof tot nadenken.

Montagedag

2008-11-02T00:17:00.000-07:00

Donderdag 30 oktober mag ik even de regisseur zijn van mijn eigen film. We hebben besloten dat ieder zijn eigen film gaat maken. Niet omdat we er samen niet uitkomen maar omdat we van elkaar willen weten hoe hij/ zij dit project nu uiteindelijk ziet.
Als ik even voor mijzelf praat is het een grote valkuil om de film van Barry als uitgangspunt te nemen en hiermee verder te gaan.
Is dit verkeerd?
Nee!
Waarom niet?
Omdat Barry met het filmmateriaal en de mogelijkheden tot monteren ieder keer een film maakt wat stof geeft tot nadenken en wellicht een interessante ontwikkeling.
Maar is het dan uiteindelijk dan ook mijn eigen visie of ontwikkeling?
Nee, dat denk ik niet!
Zitten we gezamenlijk op 1 lijn of ervaart ieder het op een andere manier?
Dat weten we niet en dat gaan we nu onderzoeken!

Aangekomen bij Barry gaat Yen Lee als eerste met Barry monteren. Maria en ik gebruiken de tijd om de opdracht van Mariska uit te werken. Vervolgens is Maria aan de beurt en na/ tijdens een pizza ben ik aan de beurt. Ik heb mijn storyboard in de aanslag en de bewegende beelden krijgen vorm.

Dan komt het moment om als team naar elkaars film te kijken en we zien vier films voorbij komen met grotendeels dezelfde beelden. Yen Lee heeft als eindshot Maria op het water gebruikt, Maria heeft als eindshot een hand gebruikt en ik heb als eindshot Maria op straat (in abstractere vorm) en de kelder gebruikt terwijl Barry juist alleen de lucht heeft gebruikt.
We bespreken elkaars film en eigenlijk vind ik bij het terugkijken dat de laatste beelden bij mij eraf mogen. Ook Maria komt tot die conclusie bij haar eigen film.
We zijn het er dus gezamenlijk over eens om de beelden van de lucht te gaan gebruiken.
Na bijna 10 uur met deze film bezig te zijn geweest vinden we het wel welletjes en we gaan naar huis.

Voorbereiding storyboard

2008-10-27T15:57:00.000-07:00

De beelden van de Visstraat zitten inmiddels op mijn netvlies gebrand. De film gaat in mijn hoofd steeds meer vorm krijgen. Donderdag mag ik even de regisseur zijn van mijn eigen visstraatfilm en dit wil ik alvast voorbereiden. Maar hoe doe ik dit als ik geen beeldmateriaal heb behalve de dvd? Yep, dvd afspelen en foto's maken van het scherm.

Shot 1 lucht (hoogste level) Bovenwereld

Shot 2 Vogels in de lucht (hoog level) Bovenwereld

Shot 3 Mensen (neutrale level) Leven op aarde

Shot 4 Vertraging van de mens zodat het lijkt of er afstand/ verwijdering ontstaat. Leven op aarde?

Shot 5 Weer in de realiteit, waar ben je als kijker? Leven op aarde?

Shot 6 Terug op aarde (laag level)

Shot 7 in de kelder (lager level) Onderaardse

En weer terug naar het hoogste level zodat de circel rond is of als het oneindige????